เงียบ!
เงียบมาก!
ความเงียบในขณะนี้ และความวุ่นวายก่อนหน้า เปรียบเสมือนสองขั้ว
ประชาชนชาวซีเฉียนมองทั้งสามคนด้วยสายตาที่ทั้งตะลึง ทั้งเห็นใจ ปนความเย็นชาด้วย นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะกล้าฆ่าสัตว์เลี้ยงขององค์ชาย
สัตว์เลี้ยงเหล่านี้ ฆ่าได้ไม่ยาก
ที่ทำให้ชาวซีเฉียนไม่กล้าลงมือ เพราะเจ้าของของพวกมันต่างหาก!
“อาหลี เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม” เจียงเฮ่าระวังตัวรอบทิศทาง เข้ามาใกล้เจียงหลี
เจียงหลีส่ายหน้าช้าๆ นางไม่สนใจสายตาของสัตว์ป่าทั้งห้าตัวที่จ้องมองนางด้วยความดุร้าย นางกลับกวาดสายตาไปยังรถม้าสองคันนั้น
“ดูท่าแล้ว จะต้องมีเรื่องเสียหน่อยแล้ว” ลู่เสวียนก็เข้ามาใกล้ บนใบหน้ารูปงามมีความเคร่งขรึมอยู่
“เหอะ!” ในรถม้าขององค์ชายรอง มีเสียงที่ไม่พอใจดังขึ้น
“ฆ่าพวกมัน”
“ฆ่าพวกมัน”
องค์ชายในรถม้าทั้งสองคัน แทบจะออกคำสั่งที่เหมือนกันในเวลาเดียวกัน
โฮกกกก!
โฮกกกกก!
สัตว์ป่าห้าตัวเมื่อได้รับคำสั่งก็พุ่งไปหาทั้งสามคนทันที
“อาหลี เจ้าคอยอยู่ที่นี่” เจียงเฮ่าหยิบอาวุธออกมา กำชับเจียงหลี แล้วก็พุ่งออกไปต่อสู้กับเหล่าสัตว์ป่า
และในตอนนี้ องครักษ์ของไท่จื่อและองค์ชายรองก็พุ่งเข้ามา
ลู่เสวียนขยับคอเล็กน้อย ส่งเสียงไม่พอใจ แล้วพุ่งตัวออกไปเช่นกัน
สถานการณ์วุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง
มีเพียงเจียงหลีคนเดียวที่ไม่ได้ขยับ
