“นึกไม่ถึงว่าจะเป็นลูกศิษย์ของสถาบันไป๋หยวน” องค์ชายรองที่เงียบอยู่นาน เปิดปากพูดอีกครั้ง
เพียงแต่ ตอนนี้ทั้งสามคน กลับไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเขา
“ในเมื่อเป็นลูกศิษย์ของสถาบันไป๋หยวน เช่นนั้นก็ไว้หน้าพวกเขาหน่อยเถอะ” ไท่จื่อพูด ตอนจบเหนือความคาดหมายเล็กน้อย
แต่ว่า กลับทำให้ทั้งสามคนรู้จักสถาบันไป๋หยวนมากขึ้นอีกขั้น
ไท่จื่อแห่งซีเฉียนจ้องมองเจียงหลีราวกับสัตว์ป่า พ่นคำพูดที่มีความหมายไม่ชัดเจนออกมา “เจ้า น่าสนใจมาก”
พูดจบ เขาก็นำคนของตัวเองจากไป องค์ชายรองก็ไม่ได้หยุดอยู่ตรงนั้นนานนัก ชั่วครู่ก็นำคนกลับเช่นกัน
“นี่ยุติแล้วหรือ” ลู่เสวียนไม่อยากจะเชื่อว่ากลุ่มคนตรงหน้าเริ่มแยกย้ายไป
เจียงเฮ่ากลับพูดด้วยสีหน้าสับสนว่า “ดูแล้ว ฐานะของสถาบันไป๋หยวนแห่งซีเฉียนจะสูงมาก ราชนิกุลแห่งซีเฉียนที่โอหังเช่นนี้ แต่ท่าทีที่มีต่อสถาบันไป๋หยวนกลับนอบน้อมผิดกันยิ่งนัก”
“ใช่แล้ว เพียงแค่พูดชื่อนี้ออกมา ก็ทำให้องค์ชายทั้งสองถอยไปได้ ซีเฉียนไม่น่าเบื่อแล้ว” เจียงหลีทีเล่นทีจริง หันหน้าพูดกับทั้งสองคนว่า “ไปกันเถอะ พวกเราก็น่าจะต้องไปดูสถาบันไป๋หยวนแห่งซีเฉียนเสียหน่อยแล้ว”
……
สถาบันไป๋หยวนหาง่ายมาก ถามครู่เดียวก็สามารถรู้ตำแหน่งที่ถูกต้องได้
