ตูมๆ!
ร่างของเจียงหลีและร่างของไท่จื่อแห่งซีเฉียน ปรากฏและหายไปอยู่ในอากาศและบนพื้นอย่างต่อเนื่อง
ทุกครั้งที่ปรากฏ ก็จะนำมาซึ่งการปะทะกันอย่างรุนแรง
การต่อสู้ที่ดุเดือดเช่นนี้ ท้ายที่สุดก็ดึงดูดความสนใจของทหารเฝ้าเมืองในเมืองอู๋เขิ่น ในตอนที่หัวหน้าทหารเฝ้าเมืองรีบนำกำลังทหารตามมา เห็นภาพที่เจียงหลีและไท่จื่อแห่งซีเฉียนแยกออกจากกันกลางอากาศ ต่างก็ลงสู่พื้น
“ทหาร ไปจัดการเจ้าคนพวกนี้ โทษฐานล่วงเกินไท่จื่อ!”
หัวหน้าทหารเฝ้าเมืองโบกมือ ทันใดนั้นกองกำลังทหารก็ล้อมทั้งสามคนไว้
“ที่แท้ซีเฉียนก็จับคนโดยไม่แยกถูกแยกผิดเช่นนี้” ลู่เสวียนพูดถากถาง ในแววตาไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย
“พวกเจ้าไม่ใช่คนซีเฉียน?” ไท่จื่อแห่งซีเฉียนเปิดปากพูด ตาของเขาจ้องมองที่เจียงหลี
แววตาที่สดใสของเจียงหลีปรากฏความหยอกล้อ “ลู่เสวียน เอาจดหมายที่ท่านอาจารย์หนานให้ออกมา”
ลู่เสวียนกลอกตาไปมา ก็เข้าใจที่เจียงหลีหมายถึงทันที เขาหยิบจดหมายฉบับนั้นออกมา ในขณะเดียวกันก็พูดตะโกนเสียงดังว่า “พวกเราคือลูกศิษย์ของสถาบันไป๋หยวน มาเล่าเรียนที่สถาบันไป๋หยวนแห่งซีเฉียน”
“สถาบันไป๋หยวน!” พอหัวหน้าทหารเฝ้าเมืองได้ยิน ก็ตกใจกลัวไปทั้งตัว รีบยกมือห้ามกองกำลังทหาร แล้วก็มองใบหน้าที่เย็นชาของไท่จื่ออย่างระมัดระวัง “ไท่จื่อขอรับ ถ้าพวกเขาเป็นคนของสถาบันไป๋หยวน เกรงว่า…” ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่มีต่อสถาบันไป๋หยวน
