ใต้พระอาทิตย์ที่แผดเผา เดิมทีควรจะรู้สึกร้อน แต่เพราะเหตุการณ์เข่นฆ่าอย่างโหดร้ายในเมืองอู๋เขิ่นที่เกิดขึ้น ทำให้บรรดาฝูงชนที่เบียดเสียดกันอยู่รอบๆ ต่างรู้สึกหนาวเหน็บ
ท่ามกลางฝูงชนนั้นเงียบสนิท ถึงแม้ว่าจะมีเสียงพูดคุยกันบ้างเบาๆ แต่ก็ค่อยๆ เงียบหายไปโดยปริยาย
ความเงียบเช่นนี้ ทำให้พวกเขาทั้งสามที่มาจากต่างเมืองรู้สึกถึงอันตรายที่แพร่ขยายออกมา
ในเมืองหลวง เขาผู้เป็นถึงองค์รัชทายาท กลับใช้อำนาจบาตรใหญ่เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์อย่างโหดเหี้ยม นี่หรือคือราชนิกุลของซีเฉียน
เจียงหลีหรี่ตาทั้งสองข้างเล็กน้อย แววตามีความเยือกเย็น
การอุทานของลู่เสวียน ส่งผลให้ผู้คนลอบถอนหายใจ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ด้วยนิสัยของเขา คงจะรีบพุ่งออกไปเป็นวีรบุรุษแล้ว แต่ตอนนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร
“โธ่ ความขัดแย้งกันระหว่างไท่จื่อและองค์ชายรอง ก็ไม่ใช่ครั้งสองครั้งแล้ว พวกเราชินแล้วล่ะ” หญิงสาวชาวซีเฉียนที่เบียดอยู่ข้างๆ ลู่เสวียน พูดขึ้นอย่างเศร้าโศกหลังจากได้ยินเขาอุทาน
ชิน?
“พูดเช่นนี้ เรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกหรือ!” ลู่เสวียนยิ่งประหลาดใจเข้าไปอีก ตอนนี้เขาก็ลืมเรื่องที่ตัวเองถูกลวนลามไปแล้ว
