หญิงสาวซีเฉียนคนนั้นพยักหน้า พูดอย่างจนปัญญาว่า “ไท่จื่อมีฐานะเป็นบุตรชายคนโต เป็นโอรสของฮองเฮา และองค์ชายรองเป็นบุตรชายคนเดียวของกุ้ยเฟยที่ฮ่องเต้โปรดปรานมากที่สุด ผู้คนต่างบอกว่าแม่ได้ดีเพราะลูก แต่ว่ากลับกันกับองค์ชายรองของพวกเรา เป็นลูกที่ได้ดีเพราะแม่”
คำพูดนี้ ทำให้ทั้งสามคนกระจ่างแจ้งแล้ว
คนหนึ่งได้รับฐานะ คนหนึ่งได้รับความโปรดปราน ย่อมไม่ถูกชะตากัน
เพียงแต่ ที่ทำให้ทั้งสามคนสงสัยก็คือ……
“พวกเขาทั้งสองเป็นเช่นนี้ ฮ่องเต้ซีเฉียนไม่สนใจเลยรึ” เจียงเฮ่าถามคำถามที่ทั้งสามคนสงสัย
ครั้งนี้ กลับเป็นหญิงสาวซีเฉียนที่เบียดอยู่ข้างๆ เขาแย่งพูดก่อน “คุณชายไม่รู้อะไร ฮ่องเต้พระองค์นี้ของพวกเราน่ะ ไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย เคยมีประชาชนที่ถูกกดขี่ข่มเหงไปพระราชวังตีกลองร้องทุกข์ แต่กลับถูกไล่ออกมา วันรุ่งขึ้นต้องตกตายอย่างน่าอนาถทั้งครอบครัว ท่านคิดว่ายังจะมีใครกล้าไปหาเรื่องคนใจเหี้ยมสองคนนี้อีกเจ้าคะ”
“พวกเราก็เป็นเพียงแค่ประชาชนที่ต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปวันๆ การปะทะกันของผู้สูงศักดิ์เหล่านี้ พวกเราทำได้เพียงแค่ถอยห่าง ถ้าหากว่าโชคไม่ดีเข้าไปเอี่ยวด้วย ก็ทำได้แค่ยอมรับความโชคร้าย” หญิงสาวข้างๆ ลู่เสวียนพูดเสริมขึ้นมาอีก
การพูดคุยครั้งนี้ ทำให้พวกเขาทั้งสามคนเงียบไป ในขณะเดียวกันก็ได้รู้จักประเทศซีเฉียนที่ไม่คุ้นเคยนี้มากขึ้น
