อำนาจของจักพรรดิก็ยังเป็นเช่นนี้ ที่นี่คงจะเป็นที่ๆ น่ากลัวยิ่งกว่าโฮ่วจิ้นในอดีต
และก็เป็นที่ๆ……ลู่เจี้ยเลือกให้พวกเขามา!
ทันใดนั้น ในใจเจียงหลีก็นึกถึงถุงสามใบที่ลู่เจี้ยให้นางไว้ นางเริ่มเข้าใจนัยยะของมันแล้ว
ขณะที่ทางนี้พูดคุยกันเบาๆ การปะทะกันระหว่างองค์ชายทั้งสองยังคงดำเนินต่อไป
ซากปรักหักพังและศพเต็มพื้นไปหมด
กลิ่นคาวเลือดกระตุ้นสัตว์ป่าที่ลากรถม้าเหล่านั้นให้เริ่มอยู่ไม่นิ่ง
“เดรัจฉานก็คือเดรัจฉาน ให้พวกมันกินให้พอเถอะ” เสียงของไท่จื่อดังออกมาจากในรถม้า องครักษ์ที่อยู่ข้างๆ เขา รับคำสั่งแล้วปล่อยสัตว์ร้ายจากการควบคุม
เพิ่งจะถอดเชือกบังเหียนออก สัตว์ป่าสามตัวที่ลากรถม้า ก็พุ่งไปด้านหน้าซากศพ แล้วเริ่มกัดกิน
ภาพเหตุการณ์นั้น ทำให้ประชาชนไม่น้อยหน้าซีดเผือก ในแววตามีความหวาดกลัว อยากจะหนีไปให้พ้นจากนรกนี่
“เหอะ” เสียงที่ไม่พอใจ ดังออกมาจากในรถม้าขององค์ชายรอง “ยังจะนิ่งอยู่ทำไม สัตว์เลี้ยงของข้าก็หิวแล้วเหมือนกัน ทาสรับใช้ไร้ค่าอย่างพวกเจ้าจะให้สัตว์เลี้ยงของข้ากินของเหลือรึ”
ต่อมา สัตว์ป่าที่ลากรถม้าให้องค์ชายรองก็ถูกปล่อยเหมือนกัน คำรามแล้วพุ่งไปแย่งซากศพกันกับสัตว์ป่าเหล่านั้นของไท่จื่อ
สัตว์ป่าของทั้งสองฝ่ายก็เริ่มเปิดศึกแย่งอาหารกันอย่างรวดเร็ว
และเหตุการณ์นองเลือดในเมืองซีเฉียนก็เกิดขึ้นเช่นนี้
