“ฮาๆๆๆๆ! เยี่ยมจริงๆ! เดรัจฉานแสนรู้ ฉีกซากศพเหล่านี้ให้ข้า! เย็นนี้ข้าจะเลือกสาวใช้ที่ผิวอ่อนนุ่มมาเป็นอาหารให้พวกเจ้าเพิ่ม” เสียงขององค์ชายรองผู้ใช้อำนาจบาตรใหญ่และถือดี ดังขึ้นมาอีกครั้ง
การไม่เห็นค่าของชีวิตเช่นนี้ ยิ่งทำให้ประชาชนที่อยู่รอบๆ รู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก
“ถ้าหากไม่ชนะเดรัจฉานที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเหล่านี้ เย็นนี้ข้าจะฆ่าพวกเจ้า” ไท่จื่อก็พูดอย่างไม่ยอมแพ้
ความขัดแย้งของทั้งสองคน ทำให้บรรยากาศรอบๆ ตึงเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ
โฮกกก
ทันใดนั้น สัตว์ป่าที่ต่อสู้อย่างดุเดือดสูญเสียการควบคุม พุ่งไปยังฝูงชนที่อยู่รอบๆ
อ้ากกก!
“ช่วยด้วยยย!”
เสียงกรีดร้อง เสียงอุทานด้วยความตกใจ โกลาหลไปหมด
ฝูงชนที่เบียดเสียดเริ่มหนีเตลิดไปทั่วทุกทิศทาง ต่างคนต่างวิ่งอย่างสุดชีวิต แต่ทว่าภาพเหตุการณ์แบบนี้ สำหรับองค์ชายทั้งสองคนแล้ว กลับเป็นเพียงแค่เรื่องสนุก
องค์ชายรองหัวเราะอย่างเบิกบานใจ และในรถม้าที่ค่อนข้างเงียบของไท่จื่อ ก็ไม่ได้อยากหยุดคำสั่งที่ก่อความวุ่นวายนี้แต่อย่างใด
โกลาหลไปหมดแล้ว! โกลาหลไปหมดแล้ว!
ฝูงชนยิ่งวุ่นวายมากขึ้น เสียงกรีดร้อง เสียงหวาดกลัว แพร่ขยายไปถึงตรงที่พวกเขาทั้งสามคนอยู่
อ้ากกก!
เหล่าหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ ลู่เสวียนและเจียงเฮ่า ส่งเสียงกรีดร้องที่ทำเอาคนตกใจ ตอนนี้ ที่พวกนางสนใจไม่ใช่ชายรูปงามที่อยู่ตรงหน้าแล้ว แต่เป็นการหนีเอาชีวิตรอด
