ทันใดนั้น รอบๆ ทั้งสามคนก็โล่งขึ้น
ท่ามกลางความโกลาหล ความไม่ตื่นตระหนก ความไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อยของทั้งสามคน กลับเปลี่ยนเป็นสิ่งที่สะดุดตาขึ้นมา
จนกระทั่ง
โฮกกก!
สัตว์ป่าตัวหนึ่งที่หน้าตาดุร้าย จะว่าเป็นหมาป่าก็ไม่เหมือน จะว่าเป็นเสือดาวก็ไม่ใช่ สลัดคนที่คาบอยู่ในปากทิ้งไปข้างๆ กระโจนพุ่งมาอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสามคน
และคนที่รับเคราะห์เป็นคนแรกก็คือคนที่ยืนอยู่หน้าสุด เจียงหลีที่ถูกเขาทั้งสองปกป้องอยู่ตรงกลาง
“อาหลีหลบไป!”
“ระวัง!”
เจียงเฮ่าและลู่เสวียนตกใจมาก จนลืมไปเลยว่าสาวน้อยคนนี้คือหลิงเจี้ยงขั้นห้า ต่างยื่นมือออกมาปกป้องนางไว้ตามสัญชาตญาณ
แต่ทว่า ในตอนนี้ เจียงหลีกลับมองสัตว์ป่าที่ดุร้ายที่พุ่งมาหานางด้วยแววตาที่เย็นชา
!
สัตว์ร้ายที่ป่าเถื่อนถูกสายตาคู่นั้นทำให้ตกใจ สัญชาตญาณที่รับรู้ได้ถึงอันตราย ทำให้มันรู้สึกว่าตัวเองหาเรื่องผิดคนแล้ว
แม้ว่า ‘อาหาร’ นี้จะดูน่าอร่อยมาก
น่าเสียดาย มันมาเสียใจในเวลานี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว
ขณะที่เจียงหลีเงยหน้าขึ้นมอง หมัดพิฆาตขั้นหกที่กักเก็บพลังในมือของนางได้ถูกเหวี่ยงออกไปแล้ว
หมัดธรรมดาๆ หมัดหนึ่ง ค่อยๆ เหวี่ยงออกมาท่ามกลางสายตาที่เป็นห่วงของทั้งสองคนที่อยู่ทางซ้ายและขวา
ตูม!
กำปั้นเล็กๆ ที่ขาวและอ่อนนุ่มของเจียงหลี ต่อยเข้าไปที่หัวของสัตว์ป่าตัวนั้น
กรอบ!
กรอบ! กรอบ!
