มีลู่จ้านนำองครักษ์ของตระกูลลู่คุ้มกัน โดยรวมแล้วไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
วันนี้ พวกเขามาถึงเมืองหลวงของประเทศซีเฉียนแล้ว ในเมืองอู๋เขิ่น ที่นอกเมือง ลู่จ้านยกมือขึ้น สั่งให้ขบวนหยุด
ลู่เสวียนและเจียงเฮ่าลงจากรถม้า ระยะเวลาไม่กี่เดือน พลังลมปราณของทั้งสองมีแนวโน้มว่าจะแข็งแกร่งขึ้น
แต่เจียงหลียังไม่โผล่หน้าออกมาเลย
ลู่จ้านหันไปมองรถม้าที่เงียบสนิทคันนั้นของเจียงหลี อวี้ซูเฝ้าอยู่ด้านนอกอย่างภักดี ไม่ให้ใครเข้ามารบกวนเจ้านายได้
ลู่จ้านหยุดมองแล้วพูดกับลู่เสวียนว่า “หยวนหวังขอรับ นายน้อยสั่งให้พวกเราส่งได้แค่ตรงนี้ จำเป็นต้องรีบกลับราชวงศ์จยาเซียนทันที การเดินทางต่อจากนี้ ต้องให้พวกท่านทั้งสามเดินทางต่อกันเองขอรับ”
“ข้ารู้แล้ว” ลู่เสวียนพยักหน้า
เขาไม่มีข้อสงสัยอะไรกับคำสั่งของพี่ชาย
“ท่านลู่จ้าน ข้าก็ต้องกลับไปหรือเจ้าคะ” อวี้ซูมองลู่จ้านอย่างจริงจัง ใจนางไม่อยากห่างจากเจียงหลี
ลู่จ้านมองนาง ตอบกลับโดยการพยักหน้า
อวี้ซูมองรถม้าที่เงียบสนิทด้านหลังด้วยแววตาสับสน กัดฟันพูดว่า “ท่านลู่จ้าน หลังจากกลับไปแล้ว ข้าสามารถเข้าร่วมฝึกฝนเป็นองครักษ์ของตระกูลลู่ได้หรือไม่เจ้าคะ”
“เจ้าอยากเข้าร่วมการฝึกองครักษ์รึ” ลู่จ้านหรี่ตาทั้งสองข้าง
อวี้ซูเม้มปากแน่น แล้วพยักหน้า
มีเพียงแต่ต้องแข็งแกร่งขึ้น นางถึงจะสามารถปกป้องเจียงหลีได้ดีขึ้น
