การต่อสู้ในครั้งนี้ สะท้านฟ้าสะเทือนปฐพี
ผู้คนที่อยู่ไกลๆ มองไปที่นั่นด้วยความตกใจกลัว พายุสีดำบนฟ้าที่กลืนกินอย่างต่อเนื่อง พลังที่บ้าคลั่งกระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง ทำให้พวกเขาต่างพากันหนีไปรอบนอก ไม่กล้าเข้าใกล้
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
“ตรงนั้นมีผู้ที่เก่งกาจต่อสู้กันอยู่รึ”
“เป็นพลังที่น่ากลัวมาก! เป็นใครที่ต่อสู้กันอยู่”
“อยากจะไปดูจริงๆ เลย!”
“ไม่ต้องไป พลังรุนแรงและน่ากลัวขนาดนี้ คนอย่างพวกเราเข้าใกล้ ได้เละเป็นผุยผงแน่”
“รีบไป ออกห่างไปอีกหน่อย จะได้ไม่โดนลูกหลง”
“……”
ปรากฏการณ์บนท้องฟ้าที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัว ดำเนินอยู่อย่างนั้นสักพักแล้วค่อยๆ สงบลง เพียงแต่ ถึงแม้จะสงบลงแล้ว ก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ กลัวมากว่าความประมาทจะนำมาซึ่งอันตราย
ในส่วนลึกของทุ่งดอกไม้ ที่ๆ มีดอกไม้บานสะพรั่งผืนนั้นไม่มีอยู่อีกแล้ว เหลือเพียงกิ่งไม้โล้นๆ ราวกับถูกสายฝนทำลายไป
ลู่เจี้ยยังคงยืนอยู่ที่เดิม เหมือนจะไม่ได้ขยับไปเลยแม้แต่ก้าวเดียว
และหรงจิ่งในตอนนี้เหมือนจะจนตรอก เสื้อสีขาวบนตัวเขา ขาดเป็นชิ้นๆ มวยผมที่เรียบร้อยก็มีเส้นผมหลุดร่วงลงมาไม่น้อย
ที่มุมปากของเขา มีรอยเลือดติดอยู่
แม้ว่าเขาจะจนตรอกเช่นนี้ ดวงตาคู่นั้นที่ใสแจ๋วของเขา ยังคงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ “ท่านชนะแล้ว! นายน้อยตระกูลลู่ ไม่ธรรมดาจริงๆ”
ลู่เจี้ยกลับพูดอย่างสงบนิ่งว่า “ขั้นพลังของข้าสูงกว่าท่าน ถือว่าได้เปรียบ”
