พูดจบ เขาก็หันตัวเดินจากไปอย่างสงบนิ่ง
หรงจิ่งขมวดคิ้ว มองตามหลังของลู่เจี้ยด้วยแววตาที่สับสนเล็กน้อย ทำได้เพียงรอให้ลู่เจี้ยจากไป เมื่ออาเฉวียนมาถึงข้างๆ เขาก็ยังคงมองอยู่
“คุณชายขอรับ นี่เขาหมายความว่าอย่างไร” อาเฉวียนถามอย่างไม่เข้าใจ
หรงจิ่งไม่ได้พูอะไร แววตาบ่งบอกว่าเขาก็ไตร่ตรองอยู่
ลู่เจี้ยนัดเขามาเอง หรือเพียงเพื่อต้องการต่อสู้ แล้วนี่สมใจเขาแล้วรึ
ไม่สิ ไม่น่าง่ายดายเช่นนั้น หรงจิ่งปฏิเสธการคาดเดานี้ในใจ ดูจากหลายๆ เรื่องในตอนนี้ เดิมทีลู่เจี้ยไม่ใช่คนที่ทำเรื่องที่ไม่มีประโยชน์ เขาต้องมีจุดประสงค์ของเขาแน่นอน เพียงแต่ว่าจุดประสงค์นี้ยังคง……
“พวกเรากลับกันเถอะ” หรงจิ่งหันหลัง แล้วพูดกับอาเฉวียน
……
อีกฝั่งหนึ่ง ลู่เจี้ยนั่งรถม้ากลับไปแล้ว
ในรถม้า เงาปรากฏอยู่ข้างๆ เขา เทของเหลวใสจากขวดดินเผาใส่แก้ว หลังจากนั้นจึงยื่นแก้วให้กับลู่เจี้ย
ลู่เจี้ยรับมา แล้วดื่มเข้าไป ส่งแก้วเปล่าคืนให้เงา
แต่เงายังไม่ละจากไป จะเปิดปากพูดแต่ก็ปิดปากลง ไม่ได้พูดอะไรออกมา มองไปที่เขา ลู่เจี้ยเงยหน้าขึ้นมอง พูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “อยากถามอะไรก็ถามมาเถอะ”
“นายน้อยไม่ได้บอกว่าจะให้หรงจิ่ง……” เงามีความสงสัยเล็กน้อย
ก่อนไปประลอง นายน้อยบอกแล้วว่าในขั้นสุดท้าย เขาคงจะไม่มีชีวิตอยู่แล้ว ต้องให้หรงจิ่งจัดการให้สำเร็จ และหรงจิ่งก็จะทำตามแผนที่เขาวางไว้ ไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน
