วันนี้พวกเขาพบเจอกันแล้ว แต่เพียงประลองกันเล็กน้อย หลังจากนั้น……ก็ไม่มีเกิดขึ้น
“หรงจิ่งนั้นไม่ธรรมดา” เสียงของลู่เจี้ย ค่อยๆ ดังขึ้น “เขาทำเสมือนได้ละทางโลกแล้ว แต่ในใจกลับหยิ่งผยองเป็นอย่างมาก ความหยิ่งผยองนี้เป็นจุดอ่อนของเขา”
“ความยิ่งผยอง?” เงายังคงไม่เข้าใจ
ลู่เจี้ยพูด “เมื่อมีคนกดหัวเขา ก็จะไปกระตุ้นใจที่ชอบเอาชนะของเขา และความต้องการเอาชนะนี้ ไม่ใช่การเอาชนะคู่ต่อสู้ แต่ต้องการแข็งแกร่งกว่าคู่ต่อสู้”
เงาขมวดคิ้ว ไม่ค่อยเข้าใจที่ลู่เจี้ยพูด อะไรคือไม่ใช่การเอาชนะคู่ต่อสู้ แต่ต้องการแข็งแกร่งกว่าคู่ต่อสู้?
เห็นเขาไม่เข้าใจ ลู่เจี้ยก็ไม่ได้อธิบายเพิ่ม เพียงพูดว่า “อีกหน่อย เจ้าก็จะค่อยๆ เข้าใจเอง”
“แต่ว่าหรงจิ่งจะทำตามแผนที่ท่านวางไว้หรือ” เงาเป็นกังวล
แววตาของลู่เจี้ยเคร่งขรึมขึ้น “ทำแน่นอน ในตอนที่เขาทนไม่ไหวจนต้องลงมือกับหลีเอ๋อร์ เขาก็กลายเป็นหมากตัวหนึ่งในมือของข้าแล้ว”
เงามองใบหน้าด้านข้างของลู่เจี้ย แล้วทอดถอนใจ
คนในใต้หล้า ล้วนแต่คิดว่าตนเองฉลาด คือผู้ควบคุม แต่กระดานหมากในใต้หล้านี้ จากที่เขาพบเห็น มีเพียงนายน้อยของเขาผู้นี้ที่เป็นคนเดินหมากตัวจริง!
“เงา” ทันใดนั้นลู่เจี้ยก็เรียก
เงาหยุดคิด โค้งตัวลง “ขอรับ”
“พวกหลีเอ๋อร์……” เสียงของลู่เจี้ยขาดไป หลังจากนั้นนานมาก เขาจึงพูดเต็มๆ ประโยค “ไปนานเท่าไหร่แล้ว”
