เนื้อหาบนกระดาษทำให้ดวงตาที่ใสแจ๋วเกิดความสั่นไหว ความอ่อนโยนค่อยๆ เอ่อล้นออกมา บนกระดาษนั้นมีลายมือที่มีความหมายและมั่นคง
นี่เขากลัวว่าข้าจะก่อเรื่อง ทำเรื่องที่คาดไม่ถึงงั้นหรือ เจียงหลียิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว นางเก็บคำเตือนของลู่เจี้ยใส่ไว้ในถุงเป็นอย่างดี
สามข้อนี้ ที่จริงไม่ต้องให้ลู่เจี้ยเตือนก็ได้ แต่นี่เป็นสิ่งที่ลู่เจี้ยเขียนเองกับมือ นางจึงอยากเก็บเอาไว้
เจียงหลีหายใจเข้าลึกๆ กดทับความทุกข์ที่เกิดจากการจาลาเอาไว้
นางนั่งสมาธิบนรถม้า หลับตาลง แล้วเริ่มฝึกจิต
เมื่อลืมตาขึ้น ร่างจิตสำนึกของนางก็เข้าสู่เสี่ยวหมีเจี้ยจื่อแล้ว
[ผ่านด่าน จะได้รับรางวัลเป็นอัตราการไหลของเวลาที่เร็วขึ้น!] ในเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ ปรากฏตัวอักษรสีทองตัวใหญ่
เจียงหลีดีใจ ‘อัตราการไหลของเวลาที่เร็วขึ้น หมายความว่าหากฝึกฝนอยู่ในเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อหนึ่งเดือน หรือหนึ่งปี แต่แท้จริงแล้วเป็นเวลาเพียงหนึ่งวันในโลกภายนอกหรือ’
นี่นับเป็นเรื่องที่ดีมากๆ!
“ข้าขอรับคำท้า!” เจียงหลีดวงตาเปล่งประกาย นางวางแผนเรียบร้อยแล้วว่า ระหว่างทางไปซีเฉียน จะต้องตั้งใจฝึกฝน
……
นอกเมืองซั่งตู ในสวนที่ๆ ดอกไม้บานสะพรั่งผืนนั้น
หรงจิ่งที่มาถึงนานแล้ว เมื่อได้ยินเสียงของการเคลื่อนไหวด้านหลัง จึงหันตัวไปมองชายผู้นั้นที่เป็นเหมือนดั่งราชาแห่งดอกไม้ มีเสน่ห์ ทำให้ฟ้าดินไร้สีสัน “ท่านมาแล้วหรือ”
