นี่เรียกได้ว่าเป็นเรื่องดีมากๆ เรื่องหนึ่ง
“อืม พี่ไม่ไว้ใจให้เจ้าไปเอง” เจียงเฮ่าพูดอย่างเอ็นดู
เจียงหลีเบะปากแล้วหัวเราะออกมา แล้วพูดประจบ “พี่ใหญ่ของข้านี่ดีที่สุดเลย!”
“หลีเอ๋อร์” ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นแทรกบทสนทนาของสองพี่น้อง
เจียงหลีสีหน้าเคร่งขรึม หันหน้าไปมอง “เรียกท่านอา”
ลู่เจี้ยส่ายหัวอย่างน่าขัน พูดคล้อยตามว่า “ขอรับ ท่านอา”
“มีอะไรหรือ” เจียงหลีทำหน้าขรึม
ลู่เจี้ยมองเจียงเฮ่า เจียงเฮ่าขมวดคิ้วด้วยสีหน้าสับสน สุดท้ายก็ถอยออกไป
หลังจากที่เจียงเฮ่าไปแล้ว ลู่เจี้ยถึงเดินมาข้างหน้าเจียงหลี หยิบถุงสามใบออกมาจากแขนเสื้อที่โคล่งใหญ่ แล้วยังมีหยกขาวก้อนนั้นอีก ยื่นให้กับนาง “ถ้าหากว่าเจอเรื่องที่ยากจะรับมือ ให้เปิดถุงนี้ แล้วหยกก้อนนี้ เจ้าก็พกติดตัวไว้”
เจียงหลีไม่สนใจถุงสามใบนั้น รับมาเพียงแค่หยกขาว หยิบขึ้นมาชมครู่หนึ่ง มองเขาแล้วถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อว่า “นี่คือของแทนใจหรือ”
