มู่เจิ้งเฟิงตกใจมาก เขาคิดดูแล้ว คิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าตระกูลลู่จะมีเนี่ยนจง เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าในตระกูลลู่มีคนบำเพ็ญเป็นเนี่ยนซือแล้ว!
“ผู้ที่แข็งแกร่งท่านใดแอบช่วยตระกูลลู่อยู่ ข้ายินดีจะให้รางวัลเป็นสองเท่าเพื่อแลกกับที่ท่านช่วยเหลือข้าปราบกบฏในวันนี้” มู่เจิ้งเฟิงตะโกนเสียงดัง
เขาเชื่อลึกๆ ว่าเนี่ยนจงที่แข็งแกร่งคนนั้นซ่อนตัวอยู่ที่นี่
เจียงหลีหัวเราะเยาะ เกรงว่ามู่เจิ้งเฟิงคงจะนึกไม่ถึงว่าเนี่ยนจงที่ถามหา ก็คือลู่เจี้ยที่เขาดูถูก
“ของรางวัลสองเท่าอย่างนั้นรึ เช่นนั้นก็มอบราชวงศ์โฮ่วจิ้นให้ข้าเลยได้หรือไม่” เสียงที่นิ่มนวลดังขึ้นมา
มู่เจิ้งเฟิงมองไปตามเสียง สายตาไปตกอยู่ที่ลู่เจี้ย ทันใดนั้นตาทั้งสองข้างของเขาหรี่ลง พูดอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “คือเจ้า?”
สายตาของลู่เจี้ยมองไปยังเจียงเฮ่าและมู่ชิงเหยียนที่ต่อสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร
ทั้งสองคนในตอนนี้ ก็มองเขาด้วยความตะลึง
หรือจะพูดว่าหลังจากในตอนที่เรื่องที่ลู่เจี้ยเป็นเนี่ยนจงแพร่ออกไป ทั้งพระราชวังเงียบสนิท จนมีเสียงที่น่าเวทนาดังมาจากบนท้องฟ้า ผู้อาวุโสคนหนึ่งของราชวงศ์ร่างขาดเป็นสองท่อนแล้วร่วงลงมากระแทกกับพื้น เมื่อน้ำสาดกระเซ็น ถึงได้ทำลายความเงียบที่แปลกประหลาดนั้นลง
นายน้อยผู้สง่างามที่ป่วยออดๆ แอดๆ ของตระกูลลู่ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเนี่ยนจง!
เนี่ยนจงที่แม้แต่ราชวงศ์โฮ่วจิ้นก็ไม่มี?
