เจียงหลีตะลึงกับเบื้องหลังของตระกูลลู่ เสียงของลู่เจี้ยดังขึ้น “พวกเราไปกันต่อเถอะ”
เจียงหลีหยุดมอง แล้วพยักหน้า
การต่อสู้กลางอากาศ ไม่สามารถขัดขวางผู้คนด้านล่างที่จะเดินต่อได้
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงที่ๆ มู่เจิ้งเฟิงซ่อนตัวอยู่
และในตอนนี้ รอบๆ ตัวเขา เหลือเพียงหลิงเจี้ยงของสถาบันหลิงอู่อยู่เล็กน้อย
“ไอหมาแก่อู๋……” เจียงหลีหรี่ตา รอยยิ้มที่เย็นชา ยิ้มมุมปาก นางแค่มองปราดเดียว ก็สาดสายตาจ้องไปที่อู๋เชียนที่อยู่ท่ามกลางผู้คน
และในขณะเดียวกัน อู๋เชียนก็มองเจียงหลี แววตาดุร้ายมาก
“อาหลี ข้าเอง” ตอนนี้เจียงเฮ่าได้ทิ้งใบหน้าของจิ่งเยี่ยแล้ว อู๋เชียนและคนอื่นๆ จำเขาไม่ได้อย่างแน่นอน แต่ว่าเขายังจำเรื่องที่อู๋เชียนจะฆ่าเจียงหลีได้ขึ้นใจ อยากจะแก้แค้นให้น้องสาว
“ไม่จำเป็นแล้ว ข้าจัดการเอง” เจียงหลียิ้มเยาะ แค้นของนาง แน่นอนว่านางต้องชำระเอง
“จัดการ” ลู่เจี้ยและมู่เจิ้งเฟิงสบตากัน ไม่มีการพูดพร่ำทำเพลงใดๆ ออกคำสั่งกับลู่จ้านและคนอื่นๆ
“ลุย!” ลู่จ้านตะโกนเสียงต่ำ นำคนตระกูลลู่มุ่งไปจัดการกับฝ่ายราชวงศ์
หลักจากเจียงเฮ่ากำชับเจียงหลีให้ระวังตัวด้วย สายตาก็มองไปยังมู่เจิ้งเฟิง คนนั้นคือศัตรูของตระกูลเจียงของเขา ศัตรูที่ฆ่าพ่อของเขา!
เสียงดังครั่นครืน
ทันใดนั้นก็มีเสียงฟ้าร้องกลางอากาศ ก้อนเมฆรวมกันอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาเดียวฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก
ฟึบ!
