ในขณะที่เจียงเฮ่ากำลังจะไปจัดการมู่เจิ้งเฟิง ทันใดนั้นก็มีร่างหนึ่งมาขวางหน้าเขาไว้ มองเห็นใบหน้าชัดเจนแล้วท่ามกลางฝนที่ตกหนัก แววตาของเจียงเฮ่าก็ดับลง
น่าเสียดายที่คนๆ นั้นจำเขาไม่ได้ เพียงแต่โจมตีด้วยใบหน้าที่โหดเหี้ยม
อีกด้านหนึ่ง เจียงหลียืนอยู่ด้านหน้าอู๋เชียน แววตาเต็มไปด้วยความหยอกล้อ
อู๋เชียนโมโหมากที่ถูกนางเด็กผู้หญิงอายุสิบกว่าปีมองด้วยสายตาแบบนี้
“ไอหมาแก่อู๋ ไม่คิดว่าจะมีวันนี้ล่ะสิ” เจียงหลีหัวเราะขึ้นด้วยความเหยียดหยาม
อู๋เชียนไม่พอใจ จ้องนางด้วยสายตาดุร้าย “ก็แค่พวกกบฏ”
“พวกกบฏอย่างนั้นหรือ ผู้ชนะคือราชา ผู้แพ้คือกบฏ ท่านมีชีวิตอยู่มานานรึยัง เหตุผลง่ายๆ แค่นี้ ท่านก็ไม่เข้าใจหรือ” เจียงหลีพูดเหน็บแนม
“เช่นนั้นแล้วอย่างไร เจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะชนะได้อย่างนั้นหรือ” อู๋เชียนหัวเราะเยาะ สายตาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่การต่อสู้บนฟ้า
ท่ามกลางฟ้าฝน ทันใดนั้นแสงสีทองก็ปรากฏ แยกเอาไว้ ไม่สามารถเห็นการต่อสู้บนนั้นได้อย่างชัดเจน
เพียงแต่เขามีความมั่นใจในผู้อาวุโสของราชวงศ์
ยิ่งตอกย้ำว่าเขาเลือกไม่ผิดที่จงรักภักดีต่ออีกฝ่าย!
เจียงหลีทำเสียงจุ๊ๆแล้วส่ายหัวพูดว่า “ถึงตอนนี้แล้ว ท่านยังมองความเป็นจริงไม่ออกอีกหรือ ตาคงไม่ดีจริงๆ”
“ปากคอเราะร้ายนัก!” อู๋เชียนกัดฟันพูดออกมา
เจียงหลีส่ายหัวอีกครั้ง มองเขาอย่างจริงจัง “ข้าไม่เพียงแต่ปากคอเราะร้าย มือของข้าก็ร้ายกาจเหมือนกัน!”
