“ทำไมล่ะ ทำไม่ลงหรือ เพราะว่ายวนเอ๋อร์งั้นรึ” สายตาที่หยิ่งยโสขององค์หญิงใหญ่ มองมาที่ปลายดาบของลู่เสวียน ในน้ำเสียงมีความเหยียดหยาม
แววตาของลู่เสวียนวูบลง ใบหน้าที่เคร่งเครียดเต็มไปด้วยความเย็นชา “เดิมข้าและโจวเอ๋อร์ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน”
“อย่างนั้นหรือ” องค์หญิงใหญ่ถามกลับด้วยความประชด ในแววตาเผยให้เห็นถึงความเสียดาย “เสียดายที่ยวนเอ๋อร์ของข้าหลงรักเจ้า นางกลับไม่รู้ว่าคนของราชวงศ์กับคนของตระกูลลู่ถูกลิขิตมาให้เป็นได้เพียงแค่ศัตรูกันเท่านั้น!”
พูดจบ แววตาของนางก็ดุดันขึ้นมา ทันใดนั้นก็ลงมือกับลู่เสวียน
ลู่เสวียนตกใจ เปิดฉากต่อสู่กับนางในห้อง
องค์หญิงใหญ่มีเกียรติอย่างไรกัน
ถึงแม้จะเป็นหลิงซื่อ แต่น้อยมากที่นางจะลงมือกับคนอื่นจริงๆ ถึงนางจะอายุมากกว่าลู่เสวียน แต่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
ท่ามกลางการต่อสู้ ลู่เสวียนขมวดคิ้วและเม้มปากอยู่ตลอด ดาบที่แหลมคมในมือของเขาเฉียดร่างขององค์หญิงใหญ่อยู่ตลอดเวลา
ในตอนที่เขาอยากจะลงมือสังหาร ในหัวของเขาก็จะมีใบหน้าเล็กๆ ที่น่ารักของโจวยวนแวบเข้ามาตลอด
“อาเสวียน! อย่า!”
ทันใดนั้น ด้านนอกก็มีเสียงตื่นตกใจดังขึ้น ลู่เสวียนหันไปมองโดยสัญชาตญาณ เห็นร่างที่สวยงามแวบๆ จากด้านนอกหน้าต่างวิ่งมาที่ประตูพอดี
เพียงแต่ว่าตอนที่เขามองไปด้านนอก กลับไม่ทันเห็นแววตาที่หัวเราะเยาะขององค์หญิงใหญ่
ฉึก!
