เสียงคมดาบแทงเข้าเนื้อ ทำให้ลู่เสวียนหันกลับมามองในทันที
และโจวยวนที่เพิ่งเข้ามาในห้อง มวยผมยุ่งเหยิง สีหน้าตื่นตกใจ ภาพที่เห็นตรงหน้า ทำให้นางยืนอึ้งอยู่กับที่ ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลง
“อ้า!” มองแม่ที่ล้มอยู่กลางกองเลือด มองดาบที่แหลมคมในมือลู่เสวียน โจวยวนส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา
“เสด็จแม่!” โจวยวนพุ่งไปล้มอยู่ตรงหน้าแม่ เสื้อผ้าเปื้อนเลือดเต็มไปหมด
ลู่เสวียนอึ้งไป
องค์หญิงใหญ่พุ่งเข้าใส่คมดาบของเขาเองชัดๆนางต้องการจะทำอะไร
“เสด็จแม่……เสด็จแม่……ท่านอย่าทิ้งยวนเอ๋อร์ไปนะเพคะ!” โจวยวนร้องไห้จนใบหน้าที่สะสวยของนางดูไม่ได้เลย นางไม่สนใจเลือด โอบองค์หญิงใหญ่ไว้ในอ้อมกอด
องค์หญิงใหญ่ที่ใกล้จะสิ้นลมหายใจ ในตอนนี้กลับค่อยๆ ลืมตาขึ้น ยกมือที่เปื้อนเลือดขึ้นมาลูบใบหน้าของโจวยวน พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ยวนเอ๋อร์ ดูหน้าศัตรูที่ฆ่าแม่ไว้ให้ดี”
!
ลู่เสวียนตะลึง มองไปที่โจวยวน สบตาแดงๆ คู่นั้นที่มองมาของนางพอดี
ความผิดหวัง ความตกใจ ความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้น ทำให้เขาปวดใจแปลบขึ้นมา
องค์หญิงใหญ่กำลังใส่ร้ายเขา!
นางอยากให้โจวยวนมองเขาเป็นศัตรู นับแต่นี้ตัดขาดความสัมพันธ์อย่างเด็ดขาด ไม่มีทางรู้สึกอะไรกับเขาอีก
“อาเสวียน ทำไมเจ้าถึง…นางเป็นแม่ของข้านะ!” โจวยวนที่น่าสงสาร กลับยังคงมองลู่เสวียนด้วยแววตาแห่งความสิ้นหวัง
ทำไมสวรรค์ถึงต้องให้นางเผชิญกับการเลือกที่เจ็บปวดเช่นนี้
