“ยวนเอ๋อร์ อย่าร้องไห้เลย แม่ได้เตรียมการไว้ทุกอย่างแล้ว วันนี้เจ้าต้องไป ตั้งใจฝึกฝน ภายภาคหน้าต้องแก้แค้นแทนแม่ เพื่อโฮ่วจิ้น!” องค์หญิงใหญ่พูดอย่างอ่อนแรง ในแววตามีความเคียดแค้นที่รุนแรง
“แก้แค้น!” โจวยวนหยุดร้อง มองแม่ด้วยความตะลึง
องค์หญิงใหญ่เผยให้เห็นรอยยิ้มที่น่าเวทนา “แม่เป็นองค์หญิงแห่งโฮ่วจิ้น ราชวงศ์ล่มสลาย ครอบครัวพังพินาศ ตายก็ตายแล้ว แต่ว่าเจ้าเป็นทายาทของโฮ่วจิ้น มีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อที่จะล้างแค้นให้กับโฮ่วจิ้น! ยวนเอ๋อร์ เจ้ารับปากกับแม่!”
องค์หญิงใหญ่จ้องมองโจวยวน จับมือของนางไว้แน่น
ภายใต้การบังคับของแม่ โจวยวนพยักหน้าอย่างงงๆ “ข้า…ข้ารับปากท่าน”
……
ปรี๊ดด!
เสียงแตรสัญญาณดังมาจากนอกเมืองซั่งตู
กองกำลังทหารกบฏมาถึงประตูเมืองแล้ว เผชิญหน้ากับทหารที่เฝ้าประตูเมือง
ลู่เจี้ยกลับล้อมเอาไว้ไม่โจมตี ในตอนที่กองทัพใหญ่ดึงดูดสายตาของทุกคน นำกองทัพที่ฝีมือดีไปเองอย่างเงียบๆ แล้วเข้าสู่ซั่งตูอย่างเงียบๆ
เจียงหลีและเจียงเฮ่าก็อยู่ในนั้น แล้วก็มีผู้อาวุโสของตระกูลลู่สองสามคน ลู่วั่งชวน ลู่จ้านและคนอื่นๆ
การเดินหมากครั้งนี้ จะสังหารศัตรูและต้องได้รับชัยชนะ!
ในตอนที่ลู่เจี้ยนำทัพร้อยกว่าคนมาถึงในพระราชวัง
แต่ทหารองครักษ์ ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นของราชวงศ์ที่มาเพราะถูกปิดล้อม ก็ก่อกบฏย้ายข้าง ทำให้พระราชวังตกอยู่ในสถานการณ์ที่วุ่นวาย ศึกครั้งนี้ ลู่เจี้ยก็ชนะเช่นกัน
