“…เพราะกลัวว่าจะถูกเปิดโปง จับกุมเทียนเจียวมากมายที่ไม่มีความผิด ประการที่เจ็ดคือฆ่าคนบริสุทธิ์ เพียงเพราะผลประโยชน์ของตัวเอง ทำให้คนในโฮ่วจิ้นหวาดกลัว นี่ก็คือความผิดทั้งเจ็ดข้อ ฮ่องเต้ไร้ซึ่งคุณธรรม ไม่คู่ควรแก่การเป็นกษัตริย์! ข้า คนของตระกูลลู่ ปฏิบัติตามลิขิตแห่งสวรรค์ ทำให้ประชาชนกล้าหาญที่จะปราบทรราช คืนท้องฟ้าที่สดใสให้แก่ประชาชน!”
ลู่เจี้ยไม่ได้อ่านคำกล่าวประณามนี้ตามตัวอักษรมากเกินไป คำพูดของเขาเข้าใจง่ายมาก เข้าใจง่ายจนชาวนา ผู้หญิงและเด็กที่ไม่มีความรู้ก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง
ก็เป็นเพราะฟังออกนี่เอง คำกล่าวประณามนี้ถึงไม่ตกหล่นเลยสักคำ ด้วยความเร็วที่น่าหวาดกลัว ถ้อยคำเหล่านี้ได้แพร่กระจายไปทั่วโฮ่วจิ้น
ในตอนที่เนื้อหาของคำกล่าวประณามไปถึงพระราชวังซั่งตู มู่เจิ้งเฟิงโกรธจนเกือบจะพังพระราชวัง
“ลู่เจี้ย!” มู่เจิ้งเฟิงตะโกนเสียงดัง ตาแดงหน้าเขียว “ไอตระกูลลู่! ไอเจ้าลู่อ๋อง! ไอเจ้าลู่เจี้ย!”
จนถึงตอนนี้ เขาเพิ่งจะรู้ว่าศัตรูของเขาคือตระกูลลู่ เดิมไม่ใช่ลู่ซิ่งเฉา แต่เป็นนายน้อยคนนั้นที่ป่วยและอ่อนแอที่เขาดูถูก ศัตรูที่แท้จริงของเขาคือ ลู่เจี้ย!!!!
