คนทั้งหมดด้านล่างหอคอย ล้วนแต่คุกเข่าลงกับพื้นข้างหนึ่ง แล้วก้มหัวลงต่อหน้าลู่เจี้ย
“ทุกท่านโปรดยืนขึ้น” เสียงของลู่เจี้ยดังมาจากที่สูง
เสียงนี้เหมือนกับลมที่เย็นสบายอย่างไรอย่างนั้น แต่กลับเข้าไปถึงจิตใจทุกคน และในตอนนี้ ผู้คนก็ตกใจ เพิ่งรู้ว่านายน้อยผู้ร่างกายอ่อนแอในข่าวลือ เหมือนว่าจะไม่ใช่คนหน่อมแน้มเลย
นอกจากหน้าตาที่งดงาม ก็ไม่มีอะไรแล้วจริงๆ งั้นหรือ
ลู่เจี้ยค่อยๆ คลี่จดหมายคำกล่าวอาลัยคนตายที่เขียนเสร็จแล้วในมือ อ่านเนื้อหาในนั้น
“ฮ่องเต้มีความผิด ประการแรกคือระแวงขุนนางอย่างไม่มีสาเหตุ ประการที่สองคืออาศัยความระแวง วางแผนสังหารลู่อ๋อง ประการที่สามคือใส่ร้ายและฆ่าเทียนเจียวของประเทศเรา ประการที่สี่คือไม่ไต่สวน แต่ลงโทษลู่อ๋องแห่งตระกูลลู่เลยทันที ประการที่ห้าคือเหยียดหยามศพของลู่อ๋องและภรรยา เพื่อระบายความเกลียดแค้นในใจ ประการที่หก……”
ข้อเท็จจริงที่ได้กระทำผิด ถูกลู่เจี้ยพูดออกมาเป็นข้อๆ
ไม่มีใครคาดคิดว่าคำกล่าวอาลัยคนตายฉบับนี้ เป็นคำกล่าวประณาม!
เฮ่อเหลียนเฟิงผู้ที่เคยเป็นท่านเจ้าเมืองของเมืองซูหนานมาก่อน ก็ยืนอยู่ข้างล่างเหมือนกัน เงยหน้ามองชายที่สง่างามราวกับเทพที่ถูกลงโทษให้มาอยู่บนโลกมนุษย์อย่างไรอย่างนั้น ถอนหายใจในใจ‘ราชวงศ์โฮ่วจิ้นจบสิ้นแล้ว ฝ่าบาทก่อกรรมไว้มาก ก็ต้องรับผลกรรมที่ทำไว้!’
