ทั้งสองที่สวมกอดกัน คนหนึ่งชุดดำคนหนึ่งชุดขาว คนหนึ่งตัวใหญ่คนหนึ่งตัวเล็ก แต่ก็เข้ากันได้อย่างน่าประหลาดใจ
สักพักหนึ่ง ในจวนก็สงบลง จนทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าไปรบกวน
ลู่จ้านส่งสัญญาณด้วยสายตาให้กับสาวใช้คนหนึ่ง พอสาวใช้คนนั้นรับรู้ก็ถอยกลับไปข้างๆ เขาอย่างเงียบๆ ทั้งสองถึงได้ออกจากจวน ทิ้งความเงียบสงบและความสงบสุขไว้ให้ทั้งสองในจวน
“ข้าขอโทษนะลู่เจี้ย” ลักษณะท่าทางของลู่เจี้ยทำให้เจียงหลีนึกถึงลู่อ๋องและพระชายา ในใจนางรู้สึกเสียใจมาก คำขอโทษก็ออกจากปากอย่างอดไม่ได้
แม้ไม่มีที่มาที่ไป ลู่เจี้ยก็เข้าใจความหมายที่นางจะสื่อได้จากคำพูดนั้น
เขาปล่อยให้หญิงสาวกอดเขา และพิงตัวนางพร้อมกับสูดกลิ่นหอมของหญิงสาวที่เพิ่งเริ่มเติบโต แล้วยิ้มเล็กน้อย “นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้าเลย มันเป็นทางที่ท่านพ่อท่านแม่เลือกเอง”
เจียงหลีขมวดคิ้ว นี่เป็นสิ่งที่นางไม่อาจเข้าใจ
ลู่เจี้ยพูดอย่างนุ่มนวลว่า “เพื่อตระกูลลู่แล้วพวกท่านเลือกที่จะทำเช่นนี้ พวกท่านยอมเสียสละตนเองเพียงเพื่อไม่ให้ตระกูลลู่อยู่อย่างมีรอยร้าวอีกต่อไป เพื่อให้ตระกูลลู่จะไม่อยู่เฉยอีก และเพื่อให้ตระกูลลู่ปลอดภัย”
เจียงหลีถอนหายใจอย่างเงียบๆ
นางเข้าใจเหตุผล แต่ทว่า…
มือทั้งสองของนางลูบลงบนแผ่นหลังของลู่เจี้ยเบาๆ แล้ววางคางของนางไว้บนผมของเขาเบาๆ “ลู่เจี้ย เจ้าอยากร้องไห้หรือไม่ ถ้าหากว่าเจ้าอยากร้องเจ้าก็ร้องออกมาเถอะ”
