นางยอมรับแล้ว ว่านางชอบชายที่อยู่ตรงหน้านางเข้าให้แล้ว
เพราะเช่นนี้ นางจึงไม่อยากเห็นชายคนนี้เสียใจ ไม่อยากเห็นชายคนนี้ถูกรังแกและไม่อยากเห็นความอดทนของเขา ถ้าหากจะพูดถึงหน้าที่ความรับผิดชอบ เช่นนั้น ชายคนนี้ก็คือความรับผิดชอบของนางนั่นแหละ!
“ข้าจะบอกเจ้านะ ลู่เจี้ย เจ้าก็คือความรับผิดชอบของข้า” เจียงหลีจับคางของเขาอย่างกะทันหันและพูดอย่างร้ายกาจ
เจ้าคือความรับผิดชอบของข้า!
สายตาที่นิ่งสงบของลู่เจี้ยถูกทำลาย กลายเป็นสายตาที่ตกใจแทน
แต่ทว่า เจียงหลีมิอาจรับรู้และพูดความในใจของนางต่อ “เพราะฉะนั้น เจ้าต้องมีชีวิตที่ดีเพื่อข้า อีกทั้งยังต้องอยู่อย่างไร้กังวล มีความสุขตลอดเวลา ถ้าหากเจ้ากล้าเหยียบย่ำตัวเองอีกละก็ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”
หลังจากทิ้งคำประกาศที่ดุดันเช่นนี้ไว้ เจียงหลีก็หันหลังและเดินออกไปจากจวนของลู่เจี้ย ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวผ่านม่านที่พลิ้วไปกับสายลมและมองไปที่ด้านหลังของนาง
หลีเอ๋อร์เจ้าคนโง่ของข้าจนกระทั่งร่างของเจียงหลีหายไป รอยยิ้มอันขมขื่นก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของลู่เจี้ย
ลมที่พัดเข้ามาในจวนก็สลายไปอย่างเงียบ ๆ
ร่างอรชรราวกับเทพเซียนปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ ที่ด้านหลังของลู่เจี้ย มองไปที่ด้านหลังของเขาและถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ
…
เจียงหลีเดินออกจากวังอย่างรวดเร็ว และยืนอยู่บนบันไดยาวพร้อมกับหันหน้าไปทางท้องฟ้าเหนือหุบเขา พลางถอนหายใจออกมา
