ลู่เจี้ยขัน “ข้าเป็นร่างที่แหลกสลายอยู่แล้วตั้งแต่ต้น แม้ว่าจะกลับไปเป็นเหมือนก่อนข้ากับนางก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว หากเป็นเช่นนี้ จะลากนางมาลำบากด้วยทำไมกันเล่า แม้ว่าข้าจะใช้ใจไปแลก นางก็จะแบกรับภาระตระกูลลู่ไว้เพื่อข้า พูดถึงตอนนี้ ทั้งชาตินี้เป็นข้าเองที่ติดหนี้นาง”
“จริงอยู่ที่พรสวรรค์ของนางนั้นหาได้ยาก ปู่เข้าใจดีว่าการวางแผนของเจ้าทั้งหมดก็เพื่อตระกูลลู่ทั้งนั้น แน่นอนว่าเพื่อนางด้วย อย่างไรก็ตาม ข้าได้สั่งให้คนไปสืบหาหลิงหวังที่ฝึกฝนสายการช่วยเหลือ ไม่แน่ร่างกายของเจ้าอาจจะมีโอกาสกลับมาหายดีก็ได้” ลู่วั่งชวนเอ่ยขึ้น
“หากเป็นเช่นนั้น ค่อยว่ากันคราวหลังเถิดขอรับ” ลู่เจี้ยยิ้ม ถ้าหากว่าเขาสามารถอยู่รอดต่อไปได้หลีเอ๋อร์ต้องเป็นของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น
ลู่วั่งชวนถอนหายใจ “ตระกูลลู่ของข้า…”
“ท่านปู่มิต้องเป็นกังวลไป ความคับแค้นและความอยุติธรรมของตระกูลลู่จะถูกเปิดเผยในไม่ช้านี้” สายตาของลู่เจี้ยพลันดุดันขึ้น
