ในเวลานี้อวี้ซูก็ได้วิ่งไปถึงข้างนาง แล้วก็ได้หมอบลงกับภูเขาเช่นเดียวกับนาง มองไปที่นอกเส้นทางของป่าเขา
ขณะนี้เหล่าทหารที่อยู่ตรงเส้นทางนอกป่าเขาค่อยๆ ออกไป ผงฝุ่นที่ฟุ้งก็ค่อยๆ จางหายไป มีร่างที่เปื้อนเลือดอยู่ตรงพื้นร่างหนึ่ง ได้ปรากฏขึ้นต่อหน้าหญิงสาวทั้งสอง
ฮือ…เมื่อเห็นร่างที่เปื้อนเลือดตรงพื้นนั้นอย่างชัดเจนแล้ว อวี้ซูก็เอามือทั้งสองข้างปิดปากของตนเอง เพื่อไม่ให้เสียงร้องไห้ของตนดังออกมา
แต่ทว่า น้ำตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังนั้น ก็ยังไหล่ออกจากดวงตาทั้งสองข้างของนาง
สารเลว!
สายตาของเจียงหลีแหลมคมรางกับมีด และกัดฟันแน่น ควบคุมความโกรธของตนเองที่กำลังจะปะทุออกมา
เหล่าทหารพวกนั้น ขี่ม้าและเหยียบย่ำศพไม่หยุดหย่อน มือที่ถือไม้แส้ก็ไม่ปล่อยให้หลุดมือ อีกทั้งยังทำเหมือนเป็นเรื่องตลกสำหรับพวกเขาอีก
พวกเขาทรมานอวี้เฉินเจียนตายจริงๆ!
สายตาของเจียงหลีค่อยๆ เย็นลง ชายหนุ่มที่ยอมเสียสละชีวิตตนเองเพื่อนางผู้นั้น เมื่อตายไปแล้วยังถูกดูถูกเช่นนี้อีก!ราชวงศ์โฮ่วจิ้นต้องล่มสลาย!
ด้านล่างภูเขา เหล่าทหารพวกนั้นเล่นกันเพลิน เพิ่งนึกถึงเรื่องภารกิจที่ได้รับมอบหมาย และสืบค้นต่อไปเรื่อยๆ
อวี้ซูกลั้นน้ำตาไว้พร้อมกับดึงแขนเจียงหลี “แม่นาง เราไปกันเถอะ”
เจียงหลีหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้งแล้วลุกขึ้นยืน พาอวี้ซูเดินหน้าต่อไป
