ขณะที่พวกเขาค่อยๆ ห่างออกจากเหล่าทหารพวกนั้นนั้น นางถึงได้เอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เคยมีมาก่อน “อวี้ซู เจ้าฟังข้าให้ดี ข้าจะพูดเพียงรอบเดียวเท่านั้น เจ้าเป็นคนของข้า ถึงแม้ต้องตายก็ต้องตายด้วยน้ำมือของข้า”
อวี้ซูตกใจ น้ำตาคลอเบ้าและมองไปทางร่างสูงของเจียงหลี
การปกป้องที่แฝงอยู่ในคำพูดนั้น นางจะไม่รู้ได้อย่างไร
“แม่นาง…” หล่อนกระซิบ ความเจ็บปวดที่สูญเสียน้องชายไปนั้น เวลานี้ได้รับการปลอบใจแล้ว
…
ห้าวัน เพียงเวลาห้าวันก็เพียงพอที่จะเกิดเรื่องต่างๆ มากมายแล้ว
ในขณะที่เจียงหลีกำลังพาอวี้ซูเดินทางลัดเพื่อกลับไปยังเมืองซูหนานอยู่นั้น มู่เจิ้งเฟิงได้ออกคำสั่งให้คนไปตรวจสอบขุนนางของตระกูลลู่ แต่ก็พบเพียงซากปรักหักพังที่ถูกไฟไหม้เท่านั้น
ทั้งในและนอกเมืองซั่งตู เพื่อที่จะจับตัวลู่เจี้ยและเจียงหลีตอนนี้ผู้คนต่างก็พากันเคียดแค้น ผู้บริสุทธิ์บางคนก็ต้องถูกพัวพันไปด้วย
ลู่เสวียนยังคงอยู่ที่ซั่งตู เขาไม่ได้เร่งรีบที่จะออกจากที่นี่ เพียงแค่หลบตัวอยู่ในที่ลับและเริ่มแก้แค้นด้วยวิธีของเขาเอง
หม่าหยวนจย่าที่ถูกเจียงหลีเก็บไว้ก็คอยคุ้มกันเขา และร่วมมือกับเขาอย่างเปิดเผย ทำให้สามารถลอบสังหารสมาชิกราชวงศ์ที่อยู่ต่างแดนได้ไม่น้อยเลย
กองทัพของจักรวรรดิได้ล้อมรอบสถาบันไป๋หยวนไว้เป็นเวลาห้าวัน แต่ทว่าข้างในสถาบันไป๋หยวนก็ยังเงียบกริบราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
