เมื่อพูดถึงสุขภาพร่างกายของลู่เจี้ยแล้ว สายตาของลู่เสวียนก็แสดงออกถึงความกังวลใจ เขามองไปทางหนานอู๋เฮิ่นพร้อมกับวิงวอนเขา “ท่านอาจารย์หนาน ขอร้องท่านช่วยคิดหาวิธีส่งนางกลับไปยังเมืองซูหนานทีเถิด”
ดวงตาของหนานอู๋เฮิ่นเปล่งประกายพร้อมกับกล่าวว่า “ความจริงมันก็มีทางลัดอยู่ทางหนึ่ง ที่จะสามารถหลบหนีจากการสืบค้นเมืองได้ หลังจากที่ออกจากซั่งตูแล้วให้ข้ามไปที่ฉงหลิ่ง ถ้าหากใช้ทางลัดในการเดินทางนั้น จะเดินทางได้อย่างราบรื่นและจะสามารถไปถึงนอกเมืองซูหนานได้ภายในห้าวัน”
เจียงหลีพยักหน้า “ดีเลย! ถ้าอย่างนั้นก็ใช้เส้นทางนี้แล้วกัน”
“แม่นาง พวกข้าจะไปกับท่านด้วย” อวี้ซูดึงน้องชายยืนขึ้นกล่าว
เจียงหลีมองไปที่ทั้งสอง สายตาที่มุ่งมั่นของทั้งสองทำให้นางรู้สึกซึ้งใจพร้อมกับพยักหน้า
…
การเคลื่อนไหวของราชวงศ์นั้นรวดเร็วมาก แต่ทว่าการเคลื่อนไปของหนานอู๋เฮิ่นก็ไม่ช้าเช่นกัน
ก่อนที่เหล่ากองทัพทหารม้าของราชสำนักจะล้อมรอบสถาบันไป๋หยวนนั้น หนานอู๋เฮิ่นก็ได้นำพาทั้งสามคนหนีออกไปอย่างเงียบๆ แล้ว ส่งพวกเขาออกจากทางลัดและไปถึงนอกเมืองซั่งตู
