“เด็กน้อย ถึงแม้จะเป็นทางลัดแต่ก็มิได้หมายความว่าจะไม่มีอันตราย เหล่าทหารที่ไล่ล่าของราชวงศ์สามารถตามทันได้ตลอดเวลา พวกเจ้าต้องคอยระวังไว้ตลอดทาง ทางเดินเข้าภูเขาเส้นนี้เป็นทางที่อันตรายที่สุดทางหนึ่ง เจ้าจะต้องผ่านไปให้ไวที่สุด” หนานอู๋เฮิ่นกล่าวเตือนเจียงหลีก่อนจะละจากไป
“ขอบพระคุณท่านอาจารย์หนานเป็นอย่างมาก เพียงแต่ว่าในครั้งนี้ จะลำบากสถาบันไป๋หยวนไปด้วย” เจียงหลีกล่าวด้วยความรู้สึกผิด
หนานอู๋เฮิ่นยิ้มและกล่าวอย่างเมินเฉย “ไม่มีอะไร เขาทำได้เพียงล้อมรอบสถาบันไป๋หยวนไว้ ไม่ให้ผู้คนเข้าออกได้เท่านั้นเอง แตะต้องสถาบันไป๋หยวนอย่างนั้นรึ เขามู่เจิ้งเฟิงยังไม่มีความกล้าเช่นนี้หรอก!”
เจียงหลีขำเล็กน้อย พร้อมกับถอนหายใจเบาๆมีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งมากพอ จึงจะมีความมั่นใจเช่นนี้สินะ!
หนานอู๋เฮิ่นจากไปแล้ว เจียงหลีก็นำทางพาอวี้ซูและอวี้เฉินออกไปอย่างเร็วไว
เพียงแต่ว่า ความโชคดีนั้นจะไม่ได้อยู่ข้างนางเสมอไป
ขณะที่พวกนางห่างจากทางที่เข้าสู่ภูเขานั้นเพียงครึ่งชั่วโมง เหล่าทหารไล่ล่าของราชวงศ์นั้นก็มาถึง เสียงเท้าของม้าที่กำลังวิ่งมาอย่างรวดเร็ว จากทางด้านหลังอีกทั่งผงฝุ่นที่ฟุ้งขึ้นมานั้น ทำให้พวกเขาทั้งสามสบสายตากัน
“พวกมันกำลังตามทันแล้ว!” อวี้ซูกล่าวด้วยความตกใจ
