เจียงหลีหรี่ตาลงเล็กน้อย ฮ่องเต้ไม่ทราบว่าพวกเขาใช้ทางเส้นนี้หนีออกไป แต่ทว่า เส้นทางที่จะออกจากซั่งตูนั้น พวกเขาต้องสั่งการให้ไปสืบค้นอย่างแน่นอน พวกเขาโชคไม่ดีที่ไปเจอเข้าเสียแล้ว
“แม่นางหนีไปก่อน เดี๋ยวพวกข้าไปเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมัน” อวี้ซูกล่าวกับเจียงหลี
ได้ยินคำพูดเช่นนี้แล้ว พร้อมกับสายตาอันเด็ดขาดของนาง เจียงหลีก็รู้ได้เลยทันที ที่ทั้งสองยืนหยัดที่จะตามตนมานั้น แท้จริงแล้วได้คิดการไว้ล่วงหน้าแล้ว ถ้าหากตกอยู่ในช่วงคับขัน จะช่วยนางเบี่ยงความสนใจของเหล่าทหารออกไป เพื่อช่วยให้นางหนีรอดไปได้
“ไม่ได้เด็ดขาด! หากจะไปก็ต้องไปด้วยกันทั้งหมด” เจียงหลีปฏิเสธทันที
อวี้ซูรีบส่ายหัว “แม่นางฟังข้าเถอะ หนีไป! ที่ตรงนี่ห่างออกจากเมืองเพียงน้อยนิด ถ้าหากมีการต่อสู้ขึ้นมา จะไปกระตุ้นความสนใจของเหล่ากองทัพรอบๆ ได้ ถึงกระนั้นอยากหนีก็หนีไม่รอดแล้ว
“พี่ พาแม่นางหนีไปก่อน ข้าจะไปเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมันไว้!” ขณะที่อวี้ซูกำลังโน้มน้าวเจียงหลีอยู่นั้น อวี้เฉินก็ได้วิ่งไปทางเหล่ากองทัพทหารแล้ว
