มู่ซิงโจวพยักหน้ารับคำสั่งโดยไม่ลังเล “ลูกจะไม่ทำให้เสด็จพ่อผิดหวังขอรับ”
“ดีมาก! จำไว้ว่า ฆ่ามันและอย่าปล่อยให้รอดไปได้!” มู่เจิ้งเฟิงกัดฟันและพูดเน้นย้ำ
จากคำสั่งนี้เพียงอย่างเดียว เห็นได้ว่าความอดทนของพระองค์ ที่มีต่อตระกูลลู่ได้หมดสิ้นลงแล้ว เขาไม่ต้องการให้มีตระกูลลู่อยู่ในราชวงศ์โฮ่วจิ้นอีกต่อไป
…
จากสถาบันไป๋หยวนไปยังอู่เหมิน มีระยะทางที่ยาวไกล
ท่ามกลางฝนตกหนัก ลู่เสวียนไม่รู้ว่าเขาล้มลงกี่ครั้ง แต่แล้วก็ลุกขึ้นวิ่งต่อไป เมื่อฝนหยุดตก ตัวเขาก็เต็มไปด้วยโคลน
เจียงหลีไล่ตามเขาไปตลอด ไม่ได้หยุดสิ่งที่เขาทำ นางเองก็อยู่ในอาการตื่นตระหนกเช่นกัน
หากเป็นข้า กลัวว่าข้าจะหุนหันพลันแล่นยิ่งกว่าเขาเสียอีกเมื่อมองไปแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ล้มลุกคลุกคลานอยู่ข้างหน้า เจียงหลีถอนหายใจในใจ
ลู่อ๋องและพระชายาลู่ตายแล้วอย่างนั้นหรือ
จนถึงตอนนี้ นางแทบไม่กล้าเชื่อเรื่องนี้
นางรู้ว่ามันเป็นศึกแห่งอำนาจและการสมรู้ร่วมคิด แต่อย่างไรก็ตาม นางเชื่อมั่นในลู่เจี้ยว่าจะไม่ปล่อยให้ญาติของตนต้องประสบเหตุเช่นนี้แน่ แต่ผลลัพธ์ของปัจจุบันนี้จะอธิบายอย่างไรดีเล่า
ลู่เจี้ย…ลู่เจี้ย ข้ายังคงมองเจ้าไม่ออกเช่นเคยเจียงหลีถอนหายใจอยู่ภายในใจ
หลังจากเข้ามาในเมือง เจียงหลีไม่ปล่อยให้ลู่เสวียนวิ่งด้วยความโกลาหลอีกต่อไป
เรือนของลู่หวังประสบกับหายนะ เขาที่เป็นบุตรชายก็จะไม่ถูกปล่อยให้อยู่รอดอย่างแน่นอน
