นางได้ดึงเขาให้ปลอมตัวและอยู่แบบสุ่มมอง ทั้งสองจึงเดิมอ้อมไปที่หน้าอู่เหมิน
แน่นอน เมื่อพวกเขามาถึงอู่เหมินสิ่งที่พวกเขาเห็นคือฉากที่น่าสะพรึงกลัวและทำให้ตกตะลึงเป็นอย่างมาก เพราะร่างของลู่ซิ่งเฉาและพระชายาถูกแขวนแยกกันอยู่เหนืออู่เหมิน
พวกเขาเปียกโชกไปด้วยฝนที่ตกหนัก ร่างกายเต็มไปด้วยโคลน และถูกแขวนไว้หน้าอู่
เหมินในสภาพเช่นนี้
บนลานประหาร หมาป่าเจ็ดแปดตัวกำลังแทะซากศพที่ไม่สามารถแยกออกได้ว่าใครเป็นใคร เลือดนั้นได้ไหลออกและกลิ่นคาวเลือดที่ฉุนจนชวนให้น่าสะพรึงกลัวยิ่ง
“ท่านพ่อ … ฮือ …”
ขณะที่ลู่เสวียนตะโกนออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เจียงหลีก็ปิดปากของเขาได้ทันเวลา และลากเขากลับไปในที่มืด
ลู่เสวียนพยายามขัดขืนอย่างสุดชีวิต แต่ถูกเจียงหลีควบคุมเอาไว้อย่างแน่นหนา นางรู้สึกถึงการสั่นสะท้านจากร่างกายของลู่เสวียน เช่นเดียวกับที่รู้สึกถึงพลังความแข็งแรงของร่างกายเขา
ความเสียใจและความโกรธแค้น ทำให้เส้นเลือดและเส้นเอ็นที่ลำคอปูดโปน รวมถึงใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงอย่างน่ากลัว
น้ำตาของเขา หยดลงบนมือของเจียงหลี ทำให้นางรู้สึกถึงพลังความเกลียดชังและความเจ็บปวดอย่างรุนแรงของชายหนุ่มผู้นี้
ทำไม ทำไม
เจียงหลีคิดแล้วก็ไม่เข้าใจ ด้วยความสามารถและพรสวรรค์ของลู่เจี้ย เขาต้องมีวิธีที่รัดกุมมาก ในการปกป้องไม่ให้พ่อแม่ของเขาต้องตาย แต่ไฉนเหตุการณ์ถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้
