“ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่” ลู่ซิ่งเฉามองพระชายาที่รักด้วยสายตาซับซ้อน รู้สึกโศกเศร้าในใจ ในนามของตระกูลลู่ เขาเต็มใจที่จะตาย แต่ว่าเขาจะทนได้เยี่ยงไรที่จะให้ภรรยาสุดที่รักมาตกตายพร้อมกับเขา
พระชายาลู่มาถึงหน้าเขาจัดการเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงและสกปรกของเขาจนเรียบร้อยกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นว่า “ฟูจวินของข้าอยู่ที่นี่ แล้วข้าจะไม่มาได้อย่างไรล่ะ”
“เจ้าไม่ควรมา” ลู่ซิ่งเฉากัดฟันกล่าว ความหวงแหนในสายตา ทำให้ใบหน้าของพระชายาลู่ยิ้มมากขึ้น
“แล้วข้าควรจะไปที่ไหนเล่า” พระชายาลู่ถามกลับและมองเขาด้วยสายตาที่เศร้าหมอง
ทั้งสองยืนอยู่บนแท่นประหาร คำกระซิบที่ดูเหมือนว่ารอบข้างไม่มีผู้ใด พูดคุยราวกับว่าอยู่ภายในบ้าน บรรยากาศระหว่างนั้น ทำให้ผู้อื่นไม่สามารถเข้ามามีส่วนร่วมได้
ผู้พิพากษาทั้งโกรธและโมโห อยากจะออกคำสั่งให้ดึงนางลงไป แม้แต่เพชฌฆาตที่จะประหารก็ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่อยากที่จะรบกวนความสงบนี้
“เจ้า…ถ้าหากสามีเจ้าเป็นแพะรับบาป จะเต็มใจถูกลงโทษได้อย่างไร” ผู้พิพากษากลั้นไว้นาน จนพูดประโยคหนึ่งออกมา
“เต็มใจหรือ ข้าไม่เต็มใจ แต่มันเป็นการยากที่จะขัดขืนต่อพระราชโองการ” ลู่ซิ่งเฉาหัวเราะอย่างไม่เห็นคุณค่าของตนเอง และกวาดสายตาไปที่ยังผู้พิพากษา สายตาที่เย็นชานั้น ทำให้เขาต้องก้างถอยไปด้านหลัง
