ด้วยพลังของเขาการปะทะกับทหารนับหมื่นทำได้เพียงแค่หนีหัวซุกหัวซุน เขารับรู้ได้อีกครั้งว่าพออยู่ในสนามจริงๆ พลังของเขามันน้อยแค่ไหน นอกเสียว่าวันหนึ่งเขาจะถูกแต่งตั้งให้เป็นหลิงหวง
จิ่งเยี่ยกัดฟันเช็ดเลือดบนใบหน้า หันไปมองกองทัพฉินที่ตามมาอย่างไม่หยุดหย่อน ก็ไม่รู้ว่าอาหลีหนีไปได้หรือยัง คนพวกนั้นตกลงเป็นสายลับราชวงศ์ฉินหรือเป็นคนทรยศกันแน่
“ฮ่าๆๆ ดูซิว่าเจ้าจะหนีไปไหนได้อีก”
เสียงเย้ยหยันมาพร้อมกันกับเสียงเกือกม้า
ขณะนี้เขาหมดแรงแล้ว ในเส้นเลือดหลักพลังวิญญาณว่างเปล่า
“ฆ่ามัน!” คนที่ไล่ตาม ออกคำสั่งกับทหาร ด้วยสายตาที่เฉียบคม
ทันใดนั้น มีดดาบมากมายนับไม่ถ้วนก็มาเพื่อจะฆ่าจิ่งเยี่ย
ฉึกๆๆ!
ทันใดนั้นมีเสียงที่ทะลุจากฟ้าลูกธนูที่แหลมคมตัดผ่านค่ำคืน แทงไปลำคอของทหารต้าฉินที่อยู่ใกล้จิ่งเยี่ย
การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันทำให้จิ่งเยี่ยไม่คาดคิดและทำให้ทหารต้าฉินที่ตามไล่สายตาเปลี่ยนไป
ขณะนี้มีร่างคนหลายคนปรากฏขึ้น เขาสู้จากข้างนอกเพื่อที่จะทำลายวงที่ล้อมจิ่งเยี่ยไว้
“รีบไป!” ในขณะที่ตกใจ มีร่างของคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นข้างจิ่งเยี่ยเสียงที่เบาและไพเราะถูกส่งมาจากปากเขา
ใบหน้าของนางสวมผ้าคลุมในค่ำคืนจึงมองใบหน้านางได้อย่างไม่ชัดเจน
แต่ว่าจิ่งเยี่ยยังจำเสียงของนางได้ “เจ้านี่เอง!” เขาตกใจมาก องค์หญิงผู้สูงศักดิ์เหตุใดจึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้และยังช่วยเขาไว้อีก
