ทะเลทราย ภูเขาหิมะของเป่ยฝาง เป็นแดนที่จัดว่างดงามยิ่งในโลกมนุษย์
ลู่ซิ่งเฉามองดูทิวทัศน์ของเป่ยฝางจากที่ไกล มุมปากของเขายังคงยิ้มจางๆ ที่นี่เป็นที่ที่เขาประจำการมายี่สิบปี ความพยายามอันนับไม่ถ้วนในที่สุดก็ถึงเวลาที่ต้องลาจากแล้ว
“ท่านแม่ทัพ”
รองแม่ทัพที่อยู่กับเขาทั้งคืนเห็นท่าทางของเขาแบบนี้ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
“ผู้คนต่างว่ากันว่า วิวทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดในโฮ่วจิ้น คือภูเขาฝูถู แต่ถ้าให้ข้ากล่าว วิวที่งดงามที่สุด คือชายแดนเป่ยฝางของเรานี่แหล่ะ” ในคำพูดของลู่ซิ่งเฉาแฝงไปด้วยความภาคภูมิใจที่ไม่อาจบรรยายได้
เหล่ารองแม่ทัพต่างมองกันและกันทำไมพวกเขาถึงรู้สึกว่าคำพูดการกระทำของท่านแม่ทัพ เหมือนว่ากำลังจะบอกลาเป่ยฝาง
แต่ว่า ยังไม่ถึงเวลาเปลี่ยนแปลงแนวรบของการป้องกันนี่!
“มีพระราชโองการ”
เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากที่ไกล
ทำให้สีหน้าของเหล่ารองแม่ทัพเปลี่ยนไปและรอยยิ้มของลู่ซิ่งเฉาก็ยิ่งเห็นได้ชัดเจนมากขั้น
“ทำไมถึงมีรับสั่งของฮ่องเต้มาถึงเป่ยฝางอย่างกะทันหันล่ะ”
เหล่ารองแม่ทัพค่อยๆ ปรึกษากัน
ขณะนี้ผู้นำของขบวนเทียนเจียวกลับเชิดคางขึ้นและเดินขึ้นบันไดตามผู้บัญชาการที่เป็นผู้ส่งมอบราชโองการ
“ลู่อ๋อง ลู่ซิ่งเฉารับราชโองการ” ผู้บัญชาการยกคำสั่งสีเหลืองขึ้นมองมือตัวเองด้วยความเย็นชาและหันหลังให้กับลู่ซิ่งเฉา
