แม่ทัพต้าฉินเฝ้ารอช่วงเวลาที่เจียงหลีจะถูกระเบิดกลายเป็นดอกไม้ไฟยามค่ำคืน
บนพื้นดินทหารต้าฉินค่อยๆ ถอยห่าง เพราะกลัวว่าจะได้รับลูกหลงจากระเบิดวิญญาณ
ความเป็นความตายทุกอย่างเกิดขึ้นได้ทุกชั่วขณะ
ในขณะนั้น เจียงหลีรู้สึกว่าเวลาเดินช้าลง รู้สึกถึงภาพที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ในสมองเหมือนโคมไฟหมุนติ้ว
สุดท้ายภาพไปหยุดที่ชุดสีแดงที่พร่างพราวราวกับดวงอาทิตย์ ยังมี…
ใบหน้าที่สวยงามสะท้อนในแววตาเจียงหลี เข้ามาแทนที่ความน่ากลัวของลำแสงในแววตานาง
ลู่เจี้ย…
ภายในใจนางเอ่ยเรียกชื่อนี้เบาๆ โดยไม่รู้ตัว
ดูเหมือนว่าจะถูกสลักเข้าไปในหัวใจของนางโดยไม่รู้ตัว
เจียงหลีกอดอกกันร่างกายของตัวเองเพราะนี่เป็นสิ่งเดียวที่นางสามารถทำได้
เปลวไฟของระเบิดวิญญาณพุ่งตรงมาที่นางมันทำลายเกราะแขนของนาง เสวียนกังกุยถูกนางเรียกใช้เพียงขั้นต้นเท่านั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะต้านระเบิดใหญ่วิญญาณที่มีอนุภาพสูงราวกับการระเบิดตนเองของหลิงเจี้ยงระดับสูงได้
แขนเสื้อนางถูกเผาไหม้เปลวไฟเผาไหม้ผิวหนังอันบอบบางของนางความเจ็บปวดจากการเผาไหม้เริ่มแผ่ขยายไปที่มือของนาง
ลู่เจี้ย ข้าจะตายแล้ว
ในความเป็นความตายนางกลับสงบผิดปกตินี่เป็นคำพูดที่เป็นธรรมชาติราวกับเป็นการอำลาโลกนี้
“หลีเอ๋อร์!”
ขณะที่ใกล้จะหมดสติดูเหมือนว่านางจะได้ยินเสียงที่ร้อนรนของลู่เจี้ย
ความกลัวที่ปรากฏในเสียงนั้น เป็นสิ่งที่นางไม่เคยสัมผัสได้จากตัวลู่เจี้ย
