แม่ทัพต้าฉินกระพริบตายิ้มอย่างเยือกเย็น “ดูแล้ว น่าจะเป็นเจ้า”
บนใบหน้าเรียวเล็กของเจียงหลีประกายความภาคภูมิใจ นางเชยคางแหลมคมขึ้น “ต่อให้เป็นข้า แล้วเจ้าจะทำเช่นไรเล่า”
ราชินีเยี่ยงนางถูกคนมองทะลุปลอดโปร่งจึงไม่จำเป็นต้องเก็บซ่อนอีก!
อย่างไรก็ตามศึกในครั้งนี้เป็นเรื่องยากที่จะหลีกเลี่ยง เรื่องของเสวียนกังกุยก็ต้องถูกเปิดเผย เทียบกับการถูกเปิดโปงทีหลังแล้ว ยอมรับอย่างตรงไปตรงมายังจะดีกว่า
“กล้าหาญมาก” แม่ทัพต้าฉินมองมาและชื่นชม แต่ว่ารอยยิ้มของเขากลับเยือกเย็นขึ้น ผู้อาวุโสที่บ้าน เป็นผู้ที่เขาให้ความเคารพ เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากอาณาเขตหลิงอู่ จนถึงตอนนี้ยังไม่ฟื้นสภาพ ยิ่งไปกว่านั้นอาจกระทบต่อการฝึกฝน เขาไม่อาจฆ่าเนี่ยนซือที่เก่งกาจนั้นได้ แต่ว่าถ้าเป็นเด็กสาวนี่ย่อมฆ่าได้และถือเป็นการชำระแค้น
แต่ว่า ภายในใจเขาก็มีความกังวลเล็กน้อย…
เขาหันสายตา กล่าวถามด้วยความเคร่งเครียด “เนี่ยนซือที่อยู่กับเจ้าในวันนั้นอยู่แห่งใด”
เนี่ยนซือหรือ
เจียงหลีเมื่อถูกถามสิ่งนี้ถึงกับทำหน้ามึนงง เนี่ยนซือที่ไหนกัน ก่อนหน้าก็มีแค่นางกับเจียงเฮ่าพี่ชายของนางเท่านั้นและเจียงเฮ่าเองก็เป็นหลิงซือไม่ใช่เนี่ยนซือ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ต้องสงสัย
