ตัวนางเองถึงจะเป็นเนี่ยนซือแต่ว่าเนี่ยนซือนั้นบำเพ็ญยาก แล้วช่วงนี้นางตั้งใจกับการฝึกฝนหลิงซือเสียมากกว่า การอ่านจิตตั้งแต่เริ่มเปิดเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ นางเองก็เริ่มหยุดการฝึกเนี่ยนซือลงแล้ว ถึงตอนนี้นางก็ยังเป็นแค่เนี่ยนซื่อระดับสอง
และที่นางรู้มาเนี่ยนซือที่เก่งกาจ จะมีอีกคน…แต่ว่า ตอนนั้นเขาจะอยู่ที่อาณาเขตหลิงอู่ได้อย่างไร
เจียงหลีรู้สึกงุนงง กับคำถามนี้ของเขา
แน่นอนนางขมวดคิ้วขึ้น สายตาว่างเปล่าและสับสนทำให้แม่ทัพต้าฉินรู้สึกวางใจ ดูแล้ว นางคงไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับเนี่ยนซือ
“ถึงกระนั้น วันนี้ข้าจะจัดการเจ้าก่อน ไว้ค่อยไปฆ่าเจ้าเนี่ยนซือนั่นทีหลังก็ถือเป็นการได้ชำระแค้นแล้ว” แม่ทัพต้าฉินกล่าวจบทหารที่ใกล้เจียงหลีมากที่สุดก็ยกมีดดาบขึ้นหันไปเพื่อจะแทงเจียงหลี
ถ้าหากถูกแทงเกรงว่าจากคนปกติจะกลายเป็นรูพรุนดั่งกระด้ง
มีดดาบที่แวววับและแหลมคมกำลังหันมาหานาง เจียงหลีหลับตาแน่นนางกระโดดขึ้น พลิกกลางอากาศด้วยความว่องไว ขณะลงขานางแตะลงบนมีดดาบแหลมคมที่ซ้อนทับกันนั้นด้วยความเบา
ใช้ประโยชน์จากความยืดหยุ่นของใบมีดนางกระโดดลอยตัวบนอากาศอีกครั้งจนผมดำสยายภายใต้แสงจันทร์แพรวพราวราวกับภูติยามค่ำคืน
“ฆ่า!”
“ฆ่านางงงง!”
ทหารต้าฉินโห่ร้องอย่างพร้อมเพรียงและเตรียมฆ่าเจียงหลีอีกครั้ง
ตู้มๆ!
ข้างหลังเจียงหลีส่องแสงสีทองเนตรญาณลวงตาสองดวงปรากฏออกเป็นเงาของเลี่ยเทียนซื่อและเสวียนกังกุย
