“จัดการซะ แล้วส่งกลับไป” ลู่เจี้ยกล่าวอย่างช้าๆ
อะไรนะ!
ลู่เสวียนฟังแล้ว ก็เริ่มเป็นกังวลภายในใจ
เขากระโดดขึ้นจากพื้นอยากจะถามพี่ชายของเขาว่าเหตุใดต้องทำเช่นนี้ แต่ว่าคำถามยังไม่ทันออกจากปากก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หลัง ตาของเขาเริ่มพร่ามัวหมดสติและล้มลงไปที่พื้น
ลูกน้องของลู่เจี้ยรับร่างของลู่เสวียนที่ร่วงลงไป
ในความมืด ไม่มีสิ่งใดหยุดนิ่ง ต้องนำลู่เสวียนออกไปจากท่ามกลางความโกลาหล
หลังจากที่ลู่เวียนถูกพาตัวไป สายตาที่เย็นชาของลู่เจี้ยเหลือบมองในสนามรบที่สิ้นสุดลงแล้วอีกครั้ง จากนั้นเขาก็หันหลังจากไป
องครักษ์ข้างกายเขาอยากจะออกไปจากที่นี่ด้วยแต่กลับถูกพลังบางอย่างของเขาเรียกให้กลับมา
หลีเอ๋อร์ เจ้าอยู่ที่ไหน ลู่เจี้ยที่จากออกไปถามตัวเองในใจ
การอ่านจิตที่แข็งแกร่งไม่หยุดที่จะแผ่ออกจากตัวเขาเพื่อไปค้นหาข่าวคราวของเจียงหลีรอบสารทิศ
สิ่งที่เกิดขึ้นนี้เป็นเรื่องที่เหนือการควบคุมของเขา จึงทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ
เขาจะไม่อนุญาตให้เจียงหลีเป็นอะไรไป! ไม่มีวัน!
ใครหน้าไหนก็ทำร้ายเจ้าไม่ได้ คิ้วของลู่เจี้ยขมวดขึ้น ดวงตาของเขาคมขึ้น
เขาในขณะนี้รูปลักษณ์ที่ดูอ่อนแอจางหายไป ตอนนี้คมเหมือนดาบที่ลับมาหลายพันปี ความคมที่แผ่ออกมาสามารถทำลายโลกได้
คืนที่เงียบเหงาใต้ผืนทรายสีเหลือง เงาที่ทอดยาวและเงียบเหงาไม่หยุดออกตามหา
