“โฮ่วจิ้นที่ขี้ขลาดตาขาวทั้งหลาย ตอนเกิดมาจากท้องแม่ ลืมเอาสมองออกมาด้วยหรือไง ฮ่าๆๆ อยู่ต่อหน้าลูกผู้ชายที่แท้จริงอย่างต้าฉินแล้วกลายเป็นผู้หญิงอ่อนแอที่เอาแต่หลบซ่อนในหอคอยหรือ กล้าเปิดประตูเมืองไหมให้พวกข้าแสดงให้พวกเจ้าเห็นว่าอะไรที่เรียกว่าลูกผู้ชาย”
“คนเป็นแบบไหนทหารก็เป็นแบบนั้น แม่ทัพขี้ขลาดทหารก็ขี้ขลาด ลู่ซิ่งเฉาเจ้าเป็นถึงท่านอ๋องของโฮ่วจิ้นทำไมตอนนี้ถึงเหมือนเต่าหัวหดเอาแต่หลบอยู่บนกำแพงเมือง กลัวจนฉี่ราดใส่กางเกงหรือไง”
“ราชวงศ์โฮ่วจิ้นอะไรกัน ข้าว่าต่อไปก็เรียกว่าราชวงศ์สตรีละกัน ผู้ชายโฮ่วจิ้นทั้งหลาย กลับไปอยู่บ้านซะ ใส่กระโปงแต่งหน้าดีดดิ้นอยู่อย่างนั้นนั่นแหละ ผิวหนังที่อ่อนโยนอย่าถูกลมทรายจากสนามรบพัดจนผิวแตกล่ะ”
“ฮ่าๆๆ”
“รสชาติผู้หญิงโฮ่วจิ้นข้าเคยลิ้มรสมาก่อนแล้ว แต่ว่ารสชาติผู้ชายโฮ่วจิ้นข้ายังไม่เคยลองมาก่อนหลังจากครั้งนี้ได้รับชัยชนะข้าจะเลือกชายหนุ่มรูปงามมารับใช้ข้าให้ได้”
“ถูกต้องแล้วพวกหนุ่มๆ โฮ่วจิ้นฟังไว้ให้ดีล่ะ ล้างตูดรอข้าได้เลย”
“…”
วาจาคำพูดที่ยิ่งอยู่ยิ่งสกปรก
สีหน้าเหล่าทหารเป่ยฝางยังคงหน้าตึงพยายามจะระงับอารมณ์
ทว่าเหล่าเทียนเจียวที่มาจากซั่งตูกลับทนไม่ไหว
