“บังอาจนัก กล้าเยาะเย้ยโฮ่วจิ้นว่าไม่เหลือใคร ทุกท่านล้วนเป็นเทียนเจียวจากโฮ่วจิ้น พวกเราไปตัดหัวหมาเหล่านี้กัน ให้พวกมันต้าฉินดูให้ดีๆ ว่าพวกเราโฮ่วจิ้นรังแกง่ายขนาดนั้นหรือไม่” ในกลุ่มเทียนเจียวถือโอกาสยุแหย่
แววตาเจียงหลีกลอกไปมาหาคนพูดเจออย่างรวดเร็ว
“ใช่! ข้าจะลงไปฉีกปากพวกมันให้ขาด”“ฆ่าพวกมัน!”
“ไป ออกเมืองฆ่าพวกมันซะ ให้พวกมันมาแล้วกลับไม่ได้”
เหล่าเทียนเจียวเริ่มจะไม่หยุดนิ่ง
ทว่าก่อนที่พวกเขาจะลงมือปฏิบัติ ทหารเป่ยฝางกลับมาห้ามไว้ กล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ท่านแม่ทัพมีคำสั่ง ไม่ว่าใครก็ห้ามออกรบโดยพลการ”
“พวกข้าไม่ใช่ทหารเป่ยฝาง แม่ทัพที่ไม่เอาไหนของพวกเจ้าสั่งพวกข้าไม่ได้หรอก” ในกลุ่มเหล่าเทียนเจียวถูกห้ามไว้มีคนโห่ขึ้นมากลับทำให้เจียงหลีให้ความสนใจมากขึ้น
“ใช่ ถูกต้อง สั่งพวกข้าไม่ได้หรอก”
“อย่าไปฟังพวกมันเลย พวกเราฆ่าข้าศัตรูเพื่อโฮ่วจิ้น ฮ่องเต้มีแต่จะตบรางวัลให้ให้พวกข้า จะรับโทษได้อย่างไรกัน”
“ถูกต้อง เรามาที่นี่เพื่ออะไรกันไม่ใช่เพื่ออนาคตที่ดีหรอกหรือ ตอนนี้ก็มีโอกาสที่ดีอยู่ตรงหน้าแล้ว จะพลาดได้อย่างไรกัน”
ในฝูงชนที่ถูกการปลุกปันยั่วยุเหล่าเทียนเจียวนับพันคนต่างก็ไม่ฟังคำห้ามปรามกระโดดลงจากกำแพงเมือง มองดูเหล่าเทียนเจียวที่โดดลงมา ทหารม้าต้าฉินที่ด่าอยู่ใต้กำแพงต่างก็สื่อสารผ่านสายตาอย่างลับๆ ต่างมีรอยยิ้มชั่วร้ายผุดขึ้น
“ไป!”
