ทหารม้าต้าฉินออกคำสั่งพลางควบม้าหันหลังจากไป
เหล่าเทียนเจียวที่ลงมาถึงพื้นเห็นท่าทีอย่างนี้ภูมิใจยิ่งนัก “ดูสิ พวกเขาถูกพวกเราไล่ไปแล้ว เรารีบตามขไป ฆ่าไม่ให้เหลือแม้แต่ชิ้นส่วนชุดเกราะ”
“ฆ่ามัน!”
เหล่าเทียนเจียวส่งเสียงร้องวิ่งไล่ตามทิศทางที่ทหารม้าต้าฉินหนีไป
“เจ้าพวกโง่เอ๊ย” เจียงหลีกระโดดตามลงไปเห็นเหล่าเทียนเจียวที่วิ่งไล่ตามออกไปถอนหายใจส่ายหน้า เล่ห์เหลี่ยมล่อศัตรูชัดเจนขนาดนี้ พวกโง่ดูไม่ออกหรือไง
“พวกเราควรทำอย่างไรต่อดี” ลู่เสวียนและจิ่งเยี่ยทั้งคู่ยืนหลังเจียงหลี ลู่เสวียนเป็นฝ่ายถามนาง
แววตาเจียงหลีขยับพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คงต้องเข้าถ้ำเสือเสียแล้ว” พูดเสร็จ ทั้งสามก็วิ่งไล่ตามไปติดๆ
จนกระทั่งร่างของเหล่าเทียนเจียวลับตาไป ทหารเป่ยฝางถึงจะให้คนมารายงานลู่ซิ่งเฉา
หลังจากลู่ซิ่งเฉาได้ยินเรื่องนี้แค่รับสั่งให้กองทัพแนวหน้าเดินทางไปตามหาเหล่าเทียนเจียวทั้งหลาย
ไปครั้งนี้เป็นเวลาหลายชั่วโมงจนฟ้ามืด
หัวหน้ากองแนวหน้าที่กลับมาถึงค่ายพบลู่ซิ่งเฉาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม “ท่านแม่ทัพ เหล่าเทียนเจียวหายสาบสูญไปแล้วขอรับ”
ลู่ซิ่งเฉาเงยหน้าขึ้นไม่พบสีหน้าสุขทุกข์
ขณะนี้ ผู้นำกลุ่มเหล่าเทียนเจียววิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน บุกเข้าไปค่ายแม่ทัพถามขึ้นมาว่า “ท่านแม่ทัพ หากเหล่าเทียนเจียวเกิดอะไรขึ้น ฝ่าบาทจะเอาผิดท่านแน่”
