แวบแรกที่เห็น เจียงอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเขาในใจ ผู้ชายตระกูลลู่ช่างได้เปรียบจริงๆ ทุกคนล้วนเป็นชายหนุ่มรูปงาม ลู่ซิ่งเฉาที่อยู่ในวัยกลางคนเปล่งรัศมีอันน่าเกรงขามที่ผ่านการฝึกทหารมา คาดว่าคงจะดึงดูดให้ผู้หญิงชอบง่ายขึ้น
“ท่านพ่อ” เมื่อเห็นท่านพ่อ ลู่เสวียนตื่นเต้นจนรีบวิ่งไปหา
แต่ว่ากลับโดนลู่ซิ่งเฉาถลึงตาใส่ให้อยู่นิ่ง “ทำไมไม่อยู่ในที่ที่เจ้าควรอยู่ มาทำอะไรที่นี่”
ลู่เสวียนที่โดนดุรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแต่ก็พูดเรื่องเป้าหมายสาเหตุที่พวกเขามา หลังพูดเสร็จ เขาก็มองไปทางพ่อของเขา “ท่านพ่อ ท่านต้องให้คนเฝ้าระวังพวกเขาไว้ อย่าให้พวกเขาก่อเรื่องวุ่นวาย”
“รู้แล้ว เจ้าไปได้” ลู่ซิ่งเฉาตอบเสียงเรียบ
ปฏิกิริยาของเขาทำให้เจียงหลีขมวดคิ้ว แปลก แปลกเกินไปแล้ว ท่าทีของลู่ซิ่งเฉา เหมือนจงใจมองข้ามไป
“เจ้าคือเจียงหลีหรือ” ทันใดนั้นสายตาลู่ซิ่งเฉาก็ตกมาที่เจียงหลี
แววตาเจียงหลีประกายวูบวาบดึงสติความคิดฟุ้งซ่านกลับมามองไปที่ลู่ซิ่งเฉาพยักหน้ารับ
ทว่าภายใต้ความสงสัยของลู่เสวียน ลู่ซิ่งเฉาเผยรอยยิ้มจางๆ พยักหน้าพูดว่า “ไม่เลว เป็นเด็กดีมาก”
หืม?
เจียงหลีรู้สึกแปลกประหลาดใจกับคำชื่นชมนี้ นี่มันอะไรกัน
“ท่านพ่อ ข้าไม่ใช่เด็กดีหรือไร” ลู่เสวียนพูดอย่างอิจฉา
ลู่ซิ่งเฉากลับมองลูกชายเขาด้วยสายตาสับสนยากจะอธิบายสุดท้ายพูดกำชับไว้ว่า “ดูแลหลีเอ๋อร์ให้ดีๆ ล่ะ”
