เพิ่งจะเห็นศึกสงครามด้วยตาตนเอง เหล่าเทียนเจียวที่แสนจะหยิ่งยโส ตอนนี้มีความเคารพยำเกรงต่อเหล่าทหารขึ้น เมื่ออยู่ต่อหน้าทหารเป่ยฝางที่ใส่ชุดเกราะจึงไม่พูดอะไรมากเดินตามหลังอย่างเชื่อฟัง
เพียงแต่ว่าสิ่งที่ทำให้เจียงหลีประหลาดใจคือลู่ซิ่งเฉารู้ว่าลู่เสวียนอยู่ที่นี่กลับไม่มีท่าทีเรียกตัวไปคุยแบบส่วนตัว
เจียงหลีได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจแล้วเดินตามหลังผู้คนไป
สถานที่พักที่ทหารเป่ยฝางจัดให้สำหรับเหล่าเทียนเจียวนั้นเรียบง่ายนัก เป็นเพียงค่ายทหารธรรมดาไม่มีความพิเศษใดๆ ทั้งสิ้น
สิ่งเดียวที่โชคดีกว่าคืออย่างน้อยพวกเขาก็มีห้องของตนเอง
แต่ความใหญ่ของห้องกลับพอสำหรับหลับนอนเท่านั้น ทำให้เจียงหลีแอบคาดเดาว่า สถานที่เหล่าดัดแปลงจากห้องขังแน่นอน
เมื่อเข้าสู่ยามราตรี ทุกอย่างเงียบสงบลง
เหล่าเทียนเจียวได้รับคำสั่งให้อยู่แต่ในห้อง ห้ามออกไปข้างนอกโดยไม่ได้รับอนุญาต นอนบนเตียงที่ทั้งแข็งทั้งเย็นได้ยินแต่ฝีเท้าของทหารลาดตระเวนและเสียงแมลงในยามค่ำคืน
ไม่มีใครรู้ว่าคืนเงียบงันเช่นนี้มีใครบางคนเข้าไปอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง
เงาร่างสูงโปร่งที่สวมเสื้อคลุมยาว เข้าออกค่ายพักของแม่ทัพอย่างอิสระโดยไม่เรียนให้ทราบ ทันทีที่เขาปรากฎตัว ลู่ซิ่งเฉาที่กำลังศึกษาสภาพของกองกำลังทหารอยู่บนโต๊ะเงยหน้าลุกขึ้นยืน
คนที่ยืนนิ่งในกระโจมยกสองมือดึงหมวกที่ปิดบังใบหน้าออกเผยให้เห็นใบหน้าที่แสนจะงดงาม “ท่านพ่อ”
