จิ่งเยี่ยยิ้มบางพลางส่ายหัวช้าๆ “อาหลี พี่ไม่ใช่คนที่ไม่แยกถูกผิด เรื่องของท่านพ่อไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลลู่ ท่านอ๋องลู่เองก็ทำเพื่อประเทศชาติประชาชนโดยรักษาการณ์ที่ชายแดนมาตลอด”
ทันใดนั้น เขาขมวดคิ้วสีหน้าเย็นลง “เพียงแต่ว่า พี่ไม่ชอบลู่เจี้ยเท่านั้นเอง”
เอ่อะ
เจียงหลีมองจิ่งเยี่ยด้วยสีหน้างุนงง ไม่เข้าใจว่าลู่เจี้ยไปขัดใจเขาตอนไหน
สีหน้าจิ่งเยี่ยเย็นชาลงแววตาเปี่ยมไปด้วยความสับสนพลางพูดว่า “เจ้าขี้โรคนั่นบังอาจทำให้น้องสาวพี่ต้องมาสู้ชีวิตเพื่อมัน จนได้รับบาดเจ็บไปทั้งตัว”
“…” เจียงหลีอ่านเข้าใจความรู้สึกในแววตาของคนหวงน้องสาวพลันยิ้มเจื่อนๆ อธิบาย “เอ่อะ คือว่า…เรื่องนั้นมันเป็นความต้องการของข้าเอง ไม่เกี่ยวกับเขา”
“มันแย่กว่าเดิมอีก!” จิ่งเยี่ยปากแข็ง
“ไม่ใช่…คือว่า…”
วู วู!
เสียงแตรสัญญาณโจมตีดังขึ้นกะทันหันขัดจังหวะอธิบายของเจียงหลี สองพี่น้องหันสายตาพร้อมกัน เห็นสนามเดิมทีเป็นการต่อสู้แบบทดสอบกลับดุเดือดขึ้นทันที
“มือธนูเตรียม!”
“มือปาหินเตรียม!”
“ทหารโล่ตั้งขบวน ออกสู้รบ!”
“ทหารหอกตั้งขบวน ออกสู้รบ!”
“แนวหน้าตั้งขบวนงูยาว ด้วนซ้ายขวาทหารม้าเตรียม รอสัญญาณโจมตี!”
เสียงออกคำสั่งดังมาเรื่อยๆ ทำให้บรรยายกาศตึงเครียดทันที เหล่าเทียนเจียวที่คลื่นไส้ก็หยุดอาเจียน แต่ละคนต่างเข้าใกล้กำแพงอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
