เมื่อเจียงหลีฟังจบ ยิ่งมั่นใจว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ธรรมดาแน่ “ดูเหมือนว่ายังมีเรื่องบางอย่างที่พวกเราไม่รู้”
“ไม่ว่าจะมีเรื่องแอบแฝงหรือไม่ อย่างไรไรก็ตาม เป่ยฝางวุ่นวายเกินไป อันตรายมากด้วย เจ้ารีบกลับไปก่อน” จิ่งเยี่ย พูดออกมาตามตรง เป็นเรื่องยากที่เขาดึงเอาความน่าเกรงขามของพี่ชายออกมาได้
แต่เจียงหลีกลับไม่สนใจ “ข้ายังกลับไปไม่ได้ ข้ายังไม่ได้เห็นหน้าลู่เสวียนเลย”
“ลู่เสวียนหรือ ตระกูลลู่อีกแล้วหรือ คราวที่แล้วก็ลู่เจี้ย ครั้งนี้เป็นลู่เสวียน! อาหลี นี่เจ้าคิดว่าตนเป็นนางทาสของตระกูลลู่หรือ” จิ่งเยี่ยจับแขนทั้งสองของนางพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง
คราวก่อนเพื่อนายน้อยตระกูลลู่ น้องสาวของเขาสู้จนทั้งร่างนองเลือด แค่นี้ก็ทำให้เขาเกิดความไม่พอใจตระกูลลู่อยู่แล้ว มาคราวนี้นางยังจะเสี่ยงเพื่อตระกูลลู่อีกหรือ
ไม่! ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ยอมเด็ดขาด!
อารมณ์โมโหของจิ่งเยี่ย ทำให้เจียงหลีประหลาดใจ นางสลัดหลุดจากพี่ชายแล้วเอ่ยถาม “พี่เป็นอะไรหรือเปล่า”
“เจ้าไม่สามารถจะอยู่ในตระกูลลู่ได้อีกต่อไป ข้าจะพาเจ้าไปจากที่นี่” สายตาจิ่งเยี่ยจ้องไปยังนางพลันส่ายหัวเบาๆ
“ไม่ได้!” เจียงหลีปฏิเสธโดยไม่คิด
วินาทีนั้นแม้แต่นางเองก็ยังไม่เข้าใจที่ปฏิเสธอย่างรวดเร็วเช่นนี้เป็นเพราะเหตุใด
