เจียงหลีขมวดคิ้วมุ่น
นางมองแววตามุ่งมั่นของลู่เสวียน รู้ดีแก่ใจว่าถ้าเขาไม่ยอมแพ้ถึงแม้จะไม่ได้ไปพร้อมกับกลุ่มสังเกตการณ์ก็ต้องหาทางไปเองอยู่ดี
“เจ้าวางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้วหรือ” เจียงหลีเอ่ยถาม
ลู่เสวียนฉีกยิ้ม “ข้าเดาตั้งแต่แรกแล้วว่าพี่ใหญ่ไม่มีทางให้ข้าไปเป่ยฝางแน่นอน ฉะนั้นข้าจึงทำได้เพียงยอมสมัครเข้าร่วมกลุ่มสังเกตการณ์”
“ถ้าหากโดนพี่ใหญ่เจ้าจับได้ล่ะ เจ้าจะ…”
“มากสุดก็คงนั่งคุกเข่าที่ห้องบรรพบุรุษโดนไม้เฆี่ยนหรือไม่ก็โดนกักบริเวณ” ลู่เสวียนตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน
เจียงหลีมองท่าทาง ‘ไม่สะทกสะท้าน’ ของเขาแล้วยิ้มเจื่อน ตอนที่กำลังหันกายออกไปนางจึงเอ่ยทิ้งท้ายกับเขา “รอข้าอยู่ที่นี่”
