เจียงหลีแหวกประตูผ้าม่านกระโดดลงมามองเห็นเงาหลังของเขาที่รีบร้อนจึงอดขมวดคิ้วไม่ได้แล้วกระโดดลงจากรถม้าตามไป
เจ้าเด็กนั่นวิ่งเร็วขนาดนี้คิดจะเล่นพิเรนทร์อะไรอีก เจียงหลีพึมพำในใจแล้วรีบก้าวตามไป
จนกระทั่งนางเข้าไปในประตูหุบเขา เดินผ่านระเบียงและลานกว้างถึงพบว่าผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันที่ลานตรงทางเข้าสถาบันไป๋หยวนและลู่เสวียนก็อยู่ในกลุ่มด้วย
“ข้า…ยังมีข้า…ข้าก็มาสมัครด้วย!” ลู่เสวียนเบียดเสียดกลุ่มคนเข้าไปจนอยู่ข้างหน้าสุดชูมือขึ้นสูงตะโกนเสียงดังไปยังนายทะเบียน
“สมัครหรือ สมัครอะไร” เจียงหลีสงสัยเล็กน้อยนางดึงคนข้างๆ มาข้างหน้าแล้วเอ่ยถามตามตรง “เขามาทำอะไรกันที่นี่”
คนที่นางจับไว้ตั้งท่าจะโมโหแต่พอเหลียวมาเห็นปรากฏว่าเป็นเจียงหลีจึงกลืนคำด่าลงคอไป เมื่อก่อนเขาเห็นเจียงหลีแสดงฝีมือตอนแข่งรับน้องใหม่แล้วก็ไปงานล่าสัตว์ของราชสำนักมา จึงรู้ว่าไม่ควรหาเรื่องหลิงเจี้ยงอายุสิบสามผู้นี้
“ที่แท้ก็เป็นศิษย์น้องเจียงหลีนี่เอง”
ชายคนนี้ที่ถูกเจียงหลีดึงเสื้อผ้าจนยับยู่ยี่พยายามแสดงภาพลักษณ์แสนดี เสียดายที่เจียงหลีไม่ได้สนใจอย่างสิ้นเชิง
