ดวงตาทั้งคู่ของมู่หว่านโหรวเบิกกว้างริมฝีปากแดงสดอ้าค้าง
ตู้มมม!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว นางรู้สึกเพียงความเจ็บปวดที่หน้าอกของตนราวกับถูกฉีกขาด ร่างทั้งร่างลอยล่ะลิ่วออกไป
นางกระอักเลือดกลางอากาศพรวดพราดอย่างคาดไม่ถึง
ซวยแล้ว!
องค์หญิงอันผิงพะ…แพ้แล้ว…
จุดจบเช่นนี้ทำให้สถานการณ์เงียบสงบโดยไม่คาดคิด เจียงหลีลงสู่พื้นดินอย่างสงบมองมู่หว่านโหรวที่หล่นกระแทกพื้น เสื้อผ้าอาภรณ์ชาววังสวยงามหรูหราของนางอยู่ในสภาพหลุดลุ่ยดูไม่ได้ ผมยาวสลวยกระจัดกระจายอย่างน่าอดสู
ภาพมายาของเลี่ยเทียนซื่อและเสวียนกังกุยถูกเจียงหลีเก็บคืนไป ชุดเกราะบนร่างของนางก็หายไปเช่นเดียวกัน
เกราะเสวียนกังคือทักษะพรสวรรค์ของเสวียนกังกุย ตอนนี้ทำได้เพียงเป็นเกราะป้องกันให้กับเจียงหลีเท่านั้นแต่ทว่าตามการยกระดับขั้นของนาง รูปแบบที่ดีที่สุดของเกราะเสวียนกังสามารถปกคลุมรอบด้านป้องกันผืนฟ้าปฐพี
สวบๆ
เจียงหลีเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ามู่หว่านโหรว
เมื่อรู้สึกถึงเงาทะมึนบดบังมู่หว่านโหรวก็กุมหน้าอกแน่นเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวในอาภรณ์สีดำ
ท่าทางเย็นชาไร้อารมณ์ของนางทำให้คนตกใจ ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่าร่างเล็กๆ นี้อาจจะมีวิญญาณที่แข็งแกร่งน่ากลัวซ่อนอยู่
“ท่านจงจำบทเรียนในวันนี้ให้ดี หากกล้าทำร้ายลู่เจี้ยอีก ข้าไม่สนว่าท่านจะมีสถานะเป็นใครข้าจะฆ่าท่านแน่นอน” เจียงหลีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก
