อีกทั้งนั่นยังเป็นการโจมตีตามอำเภอใจให้นางใช้วิญญาณยุทธ์มาตอบโต้!
ดวงตาของเจียงหลีฉายแววลุ่มลึก
หลิงเจี้ยงที่ตามไล่ล่าสามตนนั้นตายไปสองตนยังเหลืออีกตนที่ร้ายกาจที่สุดมิรู้ว่าไปเป็นเต่ามุดหัวในกระดองอยู่แห่งหนไหน
“เกรงว่าหากเจ้าหลบไม่โผล่หัวออกมา หากเจ้าออกมาแล้วจะทำให้เจ้ากลับไปไม่ได้อีก!” เจียงหลีกัดฟันพูด
…
ชั่วพริบตาเดียววันเวลาผันผ่านร่วมเดือนกว่า
ช่วงระยะนี้เจียงหลีผ่านคืนวันอย่างสงบสุข
นอกจากกลับตำหนักอ๋องลู่ครั้งหนึ่ง เวลาที่เหลือนางฝึกภายในห้องฝึกฝนของตนเองที่สถาบันไป๋หยวน ท่าทางมุ่งมั่นพยายามของนางส่งผลถึงเจ้าเด็กลู่เสวียนซึ่งช่วงนี้ก็ขยันขึ้นมาก
ดังนั้นพระชายาลู่จึงหาข้ออ้างตบรางวัลให้นางมากมายก่ายกอง
เจียงหลีกลับไปครานั้นก็ต้องตกตะลึงกับรางวัลพระราชทานที่พะเนินเทินทึกราวกับภูเขา อวี้ซูและอวี้เฉินทำอะไรไม่ถูกจึงได้แต่เก็บสายตา
ในช่วงเวลานี้เจียงหลีได้คุ้นเคยกับทักษะการใช้เต่าเสวียนกังแล้วและนางก็กำลังเริ่มฝึกวรยุทธ์ชวนเสินอิ่นและคัมภีร์หัตถ์เทพเด็ดดารา บางทีเรียกลู่เสวียนให้มาเป็นคู่ฝึกด้วย นางฟาดเจ้าเด็กนั่นจนต้องคุกเข่ากับพื้นร้องขอชีวิตทุกครั้ง ในที่สุดก็ไม่กล้ามาแหยมเรียกนางว่าหลียาโถ่วอีกแล้ว
“เจียงหลี! เจียงหลี!”
เสียงร้องตะโกนของลู่เสวียนเข้ามาขัดจังหวะเจียงหลีที่กำลังฝึกฝนอยู่พอดี
นางเดินออกมาจากห้องฝึกจึงเห็นท่าทางตื่นเต้นระริกระรี้ของเจ้าเด็กนั่น
